فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٠ - احكام وديعه

نابالغ مميّز باشد و صلاحيّت براى نگهدارى امانت داشته باشد و مال نزد او تلف شود، بعيد نيست كه ضامن باشد، مخصوصاً اگر خودش مال را تلف كرده باشد.

٣٣- هرگاه امانت‌گذار فاقد شرطى از شرائط اهليّت معامله شود- مثلًا محجور گردد- مال در دست امانت‌دار به همان صورت امانت مالكى مى‌ماند، و نمى‌تواند آن مال را به امانت‌گذار برگرداند، بلكه بايد آن را به ولىّ يا قيّم او و يا به كسى كه حقّ تصرّف در اموال او را دارد تحويل دهد.

٣٤- كودك و ديوانه نمى‌توانند مالى را نزد كسى امانت بسپارند چه آن مال از خود آنان باشد و چه از فرد ديگر و پذيرش امانت از آنها نيز صحيح نمى‌باشد و حتى دست گذاردن بر وديعه آنها جائز نمى‌باشد؛ بلى، جائز است بچّه مميّز با اذن وليّش مال خود يا مال ديگرى را نزد كسى امانت بگذارد، و نيز اگر كسى ببيند مالى كه در دست بچّه يا ديوانه است از بين مى‌رود، جائز است به عنوان حِسبه و به منظور نگهدارى، مال را از دست آنها بگيرد؛ و در اين صورت مال نزد او امانت شرعى است و واجب است آن را حفظ كند و بايد در اوّلين فرصت مال را به ولىّ آنها برساند يا به او خبر دهد كه فلان مال نزد او مى‌باشد.

٣٥- اگر فرد كامل- يعنى كسى كه داراى اهليّت معامله است- مالى را به وسيله كودك يا ديوانه براى وديعه سپردن نزد كسى بفرستد و او نيز به همين عنوان مال را تحويل بگيرد، مال در دست او وديعه محسوب مى‌شود، زيرا كودك و ديوانه فقط حامل وديعه براى فرد كامل مى باشند. ٣٦- اگر صاحب مال امانت ديوانه شود، كسى كه امانت او را قبول كرده است بايد فوراً امانت را به ولىّ او برساند و يا به ولىّ او خبر دهد؛ و اگر بدون عذر شرعى مال را به ولىّ او ندهد و از خبر دادن به او نيز كوتاهى كند و مال تلف شود، بايد عوض آن را بدهد.

٣٧- مال رهن، عاريه، اجاره و مضاربه در دست طرف معامله امانت است و بايد در حفظ آن كوشا باشد.