فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٧٠ - احكام مربوط به اموال منقول گمشده(غير از انسان و حيوان)

٥٤- لقطه‌اى كه كمتر از يك درهم نباشد، بنابر احتياط تعريف و اعلان آن فورى است و اهمال و سهل‌انگارى در تعريف جائز نيست و موجب معصيت است و به هيچ وجه وظيفه- يعنى اعلان- از عهده يابنده آن ساقط نمى‌گردد مگر مدتى طولانى گذشته باشد كه در نزد عقلاء اطمينان به نيافتن مالك مال پيدا شود.

٥٥- بنابر اقوى تعريف و إعلان لقطه واجب است، چه يابنده به نيت تملّك آن را برداشته باشد و چه به قصد صدقه و يا به قصد نگهدارى آن براى صاحبش و يا بدون هيچ قصدى.

٥٦- هرگاه كسى چيزى را پيدا كند و نشانه‌اى دارد كه با آن مى‌تواند صاحبش را پيدا كند- اگرچه صاحب آن كافرى باشد كه در امان مسلمانان است- در صورتى كه قيمت آن چيز به يك درهم- يعنى ٦/ ١٢ نخود نقره سكّه‌دار- برسد، بايد إعلان و تعريف نمايد؛ و چنانچه از روزى كه آن را پيدا كرده تا يك هفته هر روز، و بعد تا يك سال هفته‌اى يك مرتبه در محل اجتماع مردم إعلان كند كافى است؛ البته شرط نيست كه يك سال پشت سرهم جار بزند، بنابر اين كسى كه چيزى پيدا كرده است اگر در سه ماه از سال بطورى كه گفته شد جار بزند و آنگاه به كلّى ترك كند و در سال ديگر نيز سه ماه جار بزند و به همين ترتيب تا چهار سال هر سال مثلًا سه ماه جار بزند، ظاهراً در تحقّق شرط تعريف و يأس از يافتن صاحب مال كافى است و عمل به آنچه بر او واجب شده بود ساقط مى‌شود، هرچند تأخير إعلان به اين مقدار بدون عذر گناه است.

٥٧- اگر بعد از يكسال إعلان، صاحب مال پيدا نشود و يابنده مال را براى صاحبش نگهدارى كند و مال از بين برود، چنانچه در نگهدارى آن إفراط يا تفريط نكرده باشد ضامن نيست؛ و اگر از طرف صاحبش صدقه داده باشد، صاحبش مخيّر است كه به صدقه راضى شود يا عوض مالش را مطالبه كند و ثواب صدقه براى صدقه دهنده باشد؛ ولى اگر پس از يك سال إعلان مال را براى خودش بردارد و تلف شود ضامن است.

٥٨- كسى كه مالى را پيدا كرده است، اگر عمداً به گونه‌اى كه گفته شد إعلان نكند، گذشته از اينكه معصيت كرده است باز هم واجب است إعلان كند.