فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٤٢ - چهارم - شكار مكروه

حيوان حلال گوشت بتوسط شكار با ابزار غصبى حرام نمى‌شود، بلكه گوشت آن حلال و طاهر و متعلق به صياد مى‌باشد و خوردن آن جائز است؛ و در فرض غصبى بودن ابزار بر صياد واجب است علاوه بر ردّ ابزار به صاحبش، اجرت آن را نيز به او بدهد. ب- شكار كردن با ابزارى كه بزرگتر از شكار باشد؛ ولى بنابر اقوى اين مكروه است نه حرام.

ج- شكار كردن در خانه ديگرى بدون اذن صاحب خانه.

د- شكار كردن با چيزى غير از تير سرتيز و شمشير و سگ آموزش ديده، مثل شكار به وسيله باز، باشِق، چرح، پارس، پلنگ و ...- و مراد از حرمت شكار با اين ابزار، حرمت شكار نيست بلكه حرمت گوشت حيوان شكار شده است در صورتى كه ذبح شرعى نشود- و همچنين كندن سر شكار و كوبيدن سر آن و ... بدون اينكه ذبح شرعى شود باعث حرمت گوشت حيوان شكار شده مى‌گردد، هرچند به علت ممكن نبودن ذبح آن باشد.

ه- شكار كردن توسط فرد كافر و كسى كه دشمن حضرات اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام مى‌باشد و نيز فرد ديوانه و طفل غير مميّز كه موجب حرمت گوشت حيوان شكار شده مى‌شود.

و- شكار كردن شخص مُحرِم در حال احرام، كه علاوه بر حرمت خود شكار در اين حال، خوردن گوشت حيوان شكار شده نيز حرام است.

ز- شكار كردن در حرم مكّه معظّمه و مدينه منوّره.

چهارم- شكار مكروه:

٣٧- شكار كردن مكروه پنج نوع است:

اول: شكار كردن با سگى كه فرد آتش پرست آن را تعليم داده باشد.

دوم: شكار كردن با سگ سياه.

سوم: شكار كردن در شب.