فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٠٣ - احكام ضمان عقدى

احكام ضمان عقدى‌

٣٠- با انجام ضمانت عقدى صحيح، دين از ذمّه مضمونٌ‌عنه به ذمّه ضامن منتقل مى‌گردد و ذمّه مديون فارغ مى‌شود.

٣١- هرگاه طلبكار ذمّه ضامن را ابراء كند، ضامن برى‌ء الذّمة مى‌شود، بلكه مضمونٌ‌عنه نيز نسبت به ضامن برى‌ء الذّمة مى‌گردد؛ اما اگر طلبكار پس از ضمانت ذمّه بدهكار را ابراء كند صحيح نيست و هيچكدام از ضامن و مضمونٌ‌عنه برى‌ء الذّمة نمى‌شوند؛ مگر اينكه عرفاً فهميده شود كه از دَينى كه بر عهده مديون بوده و به عهده ضامن آمده گذشت كرده است.[١]

٣٢- در ضمان، سفيه يا مفلس بودن مضمونٌ‌عنه اشكال ندارد، اگرچه اذن او در حال حَجر به واسطه إفلاس، براى جواز رجوع ضامن به گرفتن مالى كه داده است نافع نمى‌باشد؛ ولى بعد از رفع حَجر رجوع به او براى گرفتن عوض جائز است، هرچند اذن او در حال حَجر باشد.

[١] - اما در ضمان« ضمّ ذمّه به ذمّه»- اگر قائل به صحّت آن شويم- گفته‌اند كه هرگاه بستانكار ذمّه مديون را إبراء كند، ذمّه ضامن نيز فارغ مى‌شود؛ ولى اگر ذمّه ضامن را إبراء كند، ذمّه مديون به دين برقرار مى‌ماند؛ و ليكن ممكن است قائل شويم كه در اين صورت نيز ذمّه هر دو فارغ مى‌شود.