فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٩٢ - ذهاب ثلثين از چند راه ثابت مىشود

و تمام اينها در صورتى است كه يقين به كراهت صاحب خانه نداشته باشند، بنابراين فرق نامبردگان بالا با بيگانگان اين است كه در جواز خوردن مال بيگانه إحراز رضايت مالك مال شرط است ولى در اين نامبردگان إحراز رضايت لازم نيست؛ بلكه با شك در رضايت حتى با ظنّ به عدم رضايت نيز بنابر اقوى جائز است؛ ليكن در صورت ظنّ به عدم رضايت- مخصوصاً اگر ظنّ غالب باشد- ترك احتياط سزاوار نيست؛ ولى بنابر احتياط بايد از خوردن چيزهاى نفيسى كه غالباً در خانه ذخيره و پنهان مى‌كنند تا در موقع حاجت آن را براى ميهمانان بياورند خوددارى شود، و نيز انسان حق ندارد از خانه آنان پول بردارد و از بيرون خوردنى و آشاميدنى بخرد و نيز حق ندارد بدون كسب اجازه و يا إحراز رضايت از دكان يا بوستانشان چيزى بخورد.

٩٧- خوردن و نوشيدن محرّماتى كه تاكنون بيان شدند در حالات ضرورت حلال است و آن حالات عبارتند از:

اول: در حالتى كه خوددارى از خوردن يا نوشيدن آنها باعث ابتلاء به مرض شديدى شود كه عادتاً غير قابل تحمل است و يا ترس طولانى شدن و صعب العلاج گشتن بيمارى در كار باشد.

دوم: در حالتى كه خوددارى از خوردن يا نوشيدن آنها باعث ضعف مُفرِطى گردد كه سرانجامش بيمارى غير قابل تحمل يا هلاكت است.

سوم: در حالتى كه خوددارى از خوردن يا نوشيدن آنها باعث عقب ماندن از همرهان مى‌شود و سبب هلاكت مى‌گردد.

چهارم: در حالتى كه خوددارى از خوردن يا نوشيدن آنها باعث گرفتارى عطش يا گرسنگى كه عادتاً غير قابل تحمل است گردد.

پنجم: در حالتى كه خوددارى از خوردن يا نوشيدن آنها باعث مرگ جنين در رحم يا طفل شيرخوار شود.

ششم: در حالتى كه اكراه به خوردن يا نوشيدن آنها در كار باشد.

هفتم: در حال تقيّه، يعنى در حالتى كه مكلّف از كسى بر جان خود يا نفس محترم‌