فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٦١ - شرط دوازدهم - اگر حيوان شتر است آن را نحر كنند

مثلًا مشك آب يا انبانه روغن و شيره درست كنند، هرچند دبّاغى نشده باشد؛ لكن احوط آن است كه قبل از دباغى از استعمال آنها اجتناب شود.

٩٥- ظاهراً همه انواع حيوانات حرام گوشت كه نفس سائله يعنى خون جهنده دارند- غير از آنچه قبلًا نامشان برده شد- تذكيه پذيرند و در نتيجه بعد از تذكيه گوشت و پوست آنها پاك خواهد بود.

٩٦- تمام حيوانات حرام گوشت قابل تذكيه- اعم از وحشى و اهلى- به وسيله ذبح با شرائطى كه در ذبح حيوانات حلال گوشت بيان شدند تذكيه مى‌گردند؛ و اما حيوانات حرام گوشت وحشى علاوه بر ذبح، به وسيله شكار با آلت جمادى نيز تذكيه مى‌گردند، همچنانكه در حيوانات حلال گوشت وحشى نيز چنين است؛ و اما تذكيه پذيرفتن آنها- يعنى حيوانات حرام گوشت وحشى- به وسيله شكار با سگ تعليم ديده محل ترديد و اشكال است.

٩٧- گوشت و پيه و پوستى كه در دست مسلمان است، اگر بر مكلف معلوم نباشد كه از حيوان مردار و غير مُذَكّى‌ است، محكوم به طهارت مى‌باشد و مكلف مى‌تواند آن را از او بگيرد و با آن معامله مُذَكّى‌ انجام دهد، يعنى مثلًا گوشت را براى خوردن استفاده كند؛ و بر مكلف واجب و حتى مستحب نيست كه تفحّص نمايد، بلكه تفحّص و سؤال مورد نهى نيز واقع شده است.

و همچنين آنچه از اجزاء حيوانى كه در بازار مسلمين قرار دارد، چه در دست مسلمان باشد و چه در دست فرد مجهول الحال، و نيز آنچه از حيوانى كه در سرزمين مسلمان نشين باشد و اثر استعمال هم در آن مشاهده شود- مثلًا اگر گوشت است پخته و اگر پوست است دبّاغى يا دوخته شده باشد- محكوم به طهارت و حليّت است.

٩٨- معيار در اينكه كدام سرزمين از بلاد كفر و كدام سرزمين از بلاد اسلام است اكثريّت سكنه آن سرزمين مى‌باشد، پس اگر اكثريت سكنه آن مسلمان باشند، بطوريكه عرفاً آن محل را محل سكونت مسلمين بشمارند- هرچند مسلمين در آن سرزمين تحت سلطه كفار باشند- آن سرزمين از بلاد اسلام است، و اگر اكثريت سكنه آن كافر باشند،