فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٩ - فضيلت امانتدارى

مقدّمه‌

تعريف امانت و وَديعه:

امانت مالى است كه در دست شخصى قرار دارد و واجب است آن را حفظ و به صاحبش ردّ نمايد؛ و وديعه مالى است كه مالكش آن را به ديگرى بسپارد كه مجّاناً برايش نگهدارد، پس وديعه نيابت از مالك در نگهدارى مال اوست، و در عرف وديعه به معناى امانت مى‌باشد؛ ولى در اصطلاح فقهاء امانت اعم از وديعه است و شامل همه عقود و ايقاعاتى كه ضمان ندارند مگر با إفراط يا تفريط- حتى لُقَطه- مى‌باشد.

اصطلاحات امانت و وديعه:

به شخص امانت‌گذار مُؤتمِن و به شخص امانت‌دار امين و به مال مورد امانت مؤتمَن و به نفس امانت گذاشتن استيمان گفته مى‌شود؛ و در وديعه، صاحب مال را مُودِع و نگهدارنده مال را مُودَع يا وَدَعى يا مستودَع و خود مال را غالباً وديعه مى‌گويند.

فضيلت امانتدارى:

امانتدارى- به منعاى اعم- از امورى است كه در قرآن كريم و سنّت شريفه نسبت به‌