فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٣٧ - تذكيه ماهى

مردار است و حرام مى‌باشد؛ و قسمتى هم كه سر و گردن به آن متصل است در صورتى كه زنده باشد- هرچند در حال جان دادن- چنانچه سر آن را به دستورى كه در شرع معيّن شده است ببرند حلال است؛ و اما اگر ابزار شكار نظير شمشير و كارد يا سگ شكارى باشد و شكار با همه شرائطش انجام گرفته باشد و حيات از هر دو جزء حيوان رفته و حيوان جان داده باشد، هر دو جزء آن حلال مى‌باشند، و همچنين است اگر زنده باشد ولى به اندازه سر بريدن آن وقت نباشد؛ و اگر به اندازه سر بريدن وقت باشد و حيوان هنوز زنده باشد، قسمتى كه سر و گردن ندارد مردار و حرام است؛ و قسمتى كه سر و گردن دارد، اگر سر آن را به دستورى كه در شرع معيّن شده است ببرند، حلال و طاهر است؛ و الا آن هم حرام مى‌باشد.

تذكيه ماهى:

٢١- تذكيه ماهى به يكى از دو طريق زير است:

اول: آن را زنده از آب خارج كنند.

دوم: اگر بخودى خود از آب بيرون افتاده، قبل از مردنش آن را بگيرند، چه با دست و چه با آلتى نظير تور و امثال آن، بنابراين اگر ماهى به علت جست و خيزش از آب بيرون بيفتد و يا موج دريا آن را بيرون بيندازد و يا نهر و درياچه محل زندگى ماهيان خشك شود و ماهيهاى آن بميرند حرام مى‌شوند؛ مگر اينكه قبل از مردنشان كسى آنها را بگيرد و معيار در حلال بودنشان گرفتن آنها است؛ و بنابر اقوى صرف تماشاى مردن حيوان در حلال شدنش كافى نيست.

٢٢- اگر ماهى فَلْس‌دار را زنده از آب بگيرند و بيرون از آب جان بدهد، پاك است و خوردن آن حلال مى‌باشد؛ و چنانچه در آب بميرد، پاك است اما خوردن آن حرام مى‌باشد؛ ولى خوردن ماهى بدون فَلْس حرام است، چه آن را زنده از آب بگيرند و بيرون آب هم جان بدهد وچه مرده از آب بگيرند؛ هرچند مرده آن در هر دو صورت پاك مى‌باشد.