فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٧٦ - دوم - وطى شدن حيوان حلال گوشت توسط انسان

استبراء حيوان نجاستخوار علاوه بر صدق نكردن عنوان جَلّال، عدد روزهايى كه در روايات براى هر نوعى معيّن شده است مراعات گردد، مثلًا شتر جَلّال چهل روز، و گاو جَلّال سى روز، و گوسفند جَلّال ده روز، و مرغابى جَلّال پنج يا هفت روز، و مرغ خانگى جَلّال سه روز، و ماهى جَلّال يك شبانه روز از خوردن نجاست انسان بازداشته شوند، البته براى استبراء ديگر حيوانات، اندازه‌اى معيّن نشده، و معيار همان تصديق عرف است بر اينكه بگويند ديگر آن حيوان نجاستخوار نيست.

٣٤- كيفيت استبراء آن است كه حيوان را در جايى ببندند يا حبس كنند و در مدت مقرّر نگذارند نجاست انسان بخورد؛ و بنابر احتياط مستحب در آن مدّت دانه يا علف پاك به آن بدهند، هرچند كه اكتفاء به هر غذائى- غير از نجاست آدمى- خالى از قوّت نيست، و لو غذاء نجس، تا چه رسد به غذاء متنجّس.

٣٥- مستحب است مرغ خانگى را پيش از آنكه ذبح كنند، چند روز آن را در محيطى نگهدارى كنند كه جز غذاء سالم چيزى نخورد و بعد آن را ذبح نمايند، هرچند كه نجاستخوارى از آن نديده باشند.

دوم- وطى شدن حيوان حلال گوشت توسط انسان:

٣٦- اگر انسان- نعوذ باللّه- حيوان حلال گوشتى را وطى كند، آن حيوان حرام گوشت مى‌شود، هرچند منى از انسان در بدن حيوان ريخته نشود، چه وطى كننده صغير باشد و چه كبير، چه عالم باشد و چه جاهل، چه با اختيار خود اين عمل را مرتكب شده باشد و چه وادارش كرده باشند، چه آن حيوان نر باشد و چه مادّه، چه در مجراى بول حيوان وطى كند و چه در مجراى فضله‌اش؛ و چنانچه حيوان موطوئه آبستن شود، بچه‌اى كه به دنيا مى‌آورد نيز حرام مى‌باشد و همچنين شير و پشم و موى آن حيوان نيز حرام است؛ و ظاهراً اين حكم مختص به بهائم- چهار پايان- است و در غير آنها جارى نيست.

٣٧- اگر حيوانى كه گوشتش بطور معمول خورده مى‌شود نظير گاو و گوسفند و شتر