فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٣٠ - شروط حلال و پاك بودن شكار به توسط سگ

است واجب مى‌باشد. ٣- حيوانات نجس العين- يعنى سگ و خوك- و حيوان موطوئه انسان با صيد كردن حلال نمى‌شوند و همچنين حيوان جَلّال- يعنى حيوانى كه غذائش عَذَره انسان است- پيش از استبراء، با صيد كردن حلال نمى‌شوند.

٤- همانطور كه تذكيه توسط شكار در حيوان وحشى حلال گوشت اثر مى‌گذارد و خوردن گوشت آن را حلال مى‌سازد و پوست آن را پاك مى‌كند، در حيوان وحشى حرام گوشت قابل تذكيه مانند روباه و شغال و ... نيز اثر مى‌گذارد و آن را تذكيه مى‌كند يعنى پوستش را پاك و قابل انتفاع مى‌نمايد، البته اين در وقتى است كه حيوان با آلت جَمادى شكار شود؛ و اما اگر با سگ شكارى صيد شود، تذكيه‌اش محل تأمل و اشكال است.

شروط حلال و پاك بودن شكار به توسط سگ:

٥- پاك و حلال بودن حيوان وحشى كه توسط سگ شكارى، شكار مى‌شود چند شرط دارد:

اول: صياد به هنگام روانه كردن سگ، نام خدا را بر زبان بياورد؛ و چنانچه آن را عمداً ترك كند، حيوان صيد شده حلال نيست؛ ولى اگر ترك نام خدا به خاطر فراموشى باشد اشكال ندارد؛ و احتياط آن است كه هنگام روانه كردن سگ نام خدا را ببرد و اكتفاء نكند به گفتن آن در هنگام رسيدن سگ به شكار؛ و لازم است ذكر نام خدا همراه با تعظيم باشد، مثل‌ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ»*، «اللَّهُ أَكْبَرُ»، «الْحَمْدُ لِلَّهِ» و «بِسْمِ اللَّهِ»؛ و اكتفاء نمودن به اسم جلاله تنها- يعنى گفتن «اللَّه» بدون لفظ تعظيم- محل اشكال است.

دوم: سگ شكارى به آداب شكار عادت كرده باشد، يعنى هرگاه صاحبش او را با صداى مخصوص به طرف شكار بفرستد، در صورت نبود مانع به طرف شكار برود و چون آن را با صداى مخصوص از رفتن باز دارد و به برگشتن بخواند برگردد؛ بلى، اگر با ديدن شكار و نزديكيش به آن، گوش به حرف صاحبش كه آن را به برگشتن مى‌خواند