فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٥١ - اصطلاحات لقطه

مقدّمه‌

تعريف لُقَطَه:

لقطه در لغت يعنى چيزى كه پيدا شده و صاحبش معلوم نيست؛ و در اصطلاح شرع لقطه به دو معنى استعمال مى‌شود:

اول: لقطه به معناى اعمّ، يعنى هر گمشده‌اى است كه كسى بر آن يد ندارد و اگر آن را برندارند از بين مى‌رود.

دوم: لقطه به معناى اخصّ، يعنى مال منقول گمشده‌اى كه كسى بر آن يد ندارد و اگر آن را برندارند از بين مى‌رود.

اصطلاحات لُقَطَه:

به بچّه مميّزى كه پيدا شده باشد لَقيط گويند؛ و به طفل شيرخوارى كه در محل رفت و آمد مردم گذاشته شده است منبوذ گفته مى‌شود؛ و به حيوان گمشده‌اى كه پيدا شده است ضالّه مى‌گويند؛ و به شخص يابنده مُلتَقِط و به چيزى كه يافته شده است مُلتَقَط و به نفس يافتن التقاط گويند؛ و به حقّى كه شخص يابنده نسبت به لقطه پيدا مى‌كند حق التقاط گفته مى‌شود؛ و به مالى كه به سببى غير از گم شدن- مثلًا به سبب امانت گذاشتن‌