فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٣٢ - شروط حلال و پاك بودن شكار به توسط سگ

جز با ذبح حلال نمى‌شود، و چنانچه بدون ذبح جان بدهد، مردار است و حرام مى‌باشد.

٦- اگر سگ بدون تحريك صاحبش حيوانى را تعقيب و شكار كند، بنابر احتياط كشته آن حيوان حلال و طاهر نيست، هرچند بعد از دويدن سگ صاحبش نيز آن را تحريك كند، و حتى تحريك صاحبش در دويدنش اثر بگذارد- يعنى تندتر بدود- زيرا حركتش بسوى شكار به اجازه و تحريك صاحبش نبوده؛ اما اگر در حال رفتن سگ، صاحبش آن را بطلبد و نگهدارد و بعد تحريكش كند، صيد آن حلال مى‌شود.

٧- اگر صياد سگ را براى كارى غير از شكار روانه كند- مثلًا آن را بفرستد تا دشمن يا حيوان درّنده‌اى را از او دور نمايد- چنانچه سگ در بين راه به شكارى برخورد كند و آن را از پاى در آورد، حيوان صيد شده حلال و طاهر نيست.

٨- در فرستادن سگ جهت شكار، قصد صيد از سوى صياد معتبر است نه قصد شخص شكار، پس اگر صياد سگ را به سوى آهويى كه ديده است روانه كند و سگ برود و آهوى ديگرى بگيرد، آهوى شكار شده اگرچه تا رسيدن صياد بميرد، حرام نيست، و در حلال بودنش همين مقدار كافى است كه سگ با اجازه و تحريك صاحبش به شكار رفته باشد.

٩- اگر صياد سگ را براى شكار حيوانى بفرستد و سگ آن حيوان را با حيوان ديگر شكار كند، هر دو حيوان حلال مى‌باشند.

١٠- كمترين نشانه زنده بودن صيد به هنگام رسيدن صياد، پلك زدن چشم يا تكان دادن و جنباندن دست يا پا يا دُم است، كه اگر صياد در چنين حالى صيد را ببيند و مجال براى ذبحش نيابد و حيوان بميرد، حيوان مذكور حلال و طاهر است؛ و اگر با داشتن فرصت كافى سرش را نبرد و بميرد، مردار است و حرام مى‌باشد.

١١- اگر صيد پس از زخمى و گزيده شدن توسط سگ همچنان بدود و سگ دنبالش كند تا بايستد و صياد اين حالت را ببيند و بعد به آن برسد، چنانچه فرصت سر بريدن نباشد يا فرصت باشد و حيوان را سر ببرد، خوردنش حلال است؛ و اگر فرصت باشد و سرش را نبرد و حيوان بميرد، مردار است و حرام مى‌باشد.