فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٣٣ - احكام حواله

احكام حواله‌

٢٤- حواله بايد بطور مُنجَّز انجام گيرد و معلّق به چيزى- مثلًا معلّق به رضايت كسى- نباشد، بنابراين اگر كسى مثلًا بگويد چنانچه فلانى صلاح بداند اين حواله حواله باشد، اين نوع حواله صحيح نيست.

٢٥- در صحّت حواله لازم نيست كه آنچه حواله داده مى‌شود عين باشد، بلكه اگر منفعت يا كارى كه مباشرت شخص بدهكار در آن شرط نيست- مثلًا انجام نماز و روزه، دوختن لباس و ...- حواله داده شود صحيح است.

٢٦- طلبكار مى‌تواند حواله را قبول نكند، اگرچه كسى كه به او حواله شده است ثروتمند باشد و در پرداختن حواله هم كوتاهى ننمايد.

٢٧- حواله بر كسى كه به حواله دهنده بدهكار نيست جائز است.

٢٨- كسى كه به حواله دهنده بدهكار نيست، اگر حواله را قبول كند، پيش از پرداختن حواله نمى‌تواند مقدار حواله را از حواله دهنده بگيرد؛ و اگر طلبكار طلب خود را به مقدار كمتر صلح كند، كسى كه حواله را قبول كرده است فقط همان مقدار را مى‌تواند از حواله دهنده مطالبه نمايد.

٢٩- كسى كه به او حواله شده است، اگر در موقع حواله فقير نباشد هرچند بعداً فقير