فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٤٥ - احكام عاريه

هرچند در نگهدارى آنها كوتاهى و يا در استفاده از آن زياده‌روى نكرده باشد؛ مگر اينكه شرط عدم ضمان كرده باشند؛ اما اگر غير طلا و نقره عاريه باشد و تلف شود، چنانچه عاريه گيرنده در نگهدارى آن كوتاهى نكرده و يا در استفاده از آن زياده روى نكرده باشد ضامن نيست؛ مگر اينكه در هنگام عاريه شرط كرده باشند كه اگر تلف شود عاريه گيرنده ضامن باشد.

٣٧- اگر كسى طلا و نقره را عاريه نمايد و شرط كند كه اگر تلف شود ضامن نباشد، چنانچه تلف شود ضامن نيست؛ مگر اينكه در نگهدارى و استفاده از آن كوتاهى يا زياده‌روى نموده باشد.

٣٨- عاريه با مرگ عاريه دهنده باطل مى‌شود و پس از مرگ عاريه دهنده بايد عاريه گيرنده چيزى را كه عاريه كرده است به ورثه او بدهد.

٣٩- اگر عاريه دهنده طورى شود كه شرعاً نتواند در مال خود تصرف نمايد- مثلًا ديوانه يا بى‌هوش شود- عاريه گيرنده بايد مالى را كه از وى عاريه كرده است به ولىّ او ردّ نمايد.

٤٠- اگر مال مورد عاريه پس از تحويل به مالك يا وكيل و يا ولىّ او تلف شود، عاريه گيرنده ضامن نيست؛ ولى اگر عاريه گيرنده پيش از تحويل مال مورد عاريه آن را بدون اجازه صاحب مال يا وكيل و يا ولىّ او به جايى ببرد كه صاحبش معمولًا به آنجا مى‌برده- مثلًا اسب را در اصطبلى كه صاحبش براى آن درست كرده ببندد- و بعد تلف شود يا كسى آن را تلف كند، عاريه گيرنده ضامن است.

٤١- اگر چيز نجس را براى كارى كه شرط آن پاكى است عاريه بدهند- مثلًا لباس نجس را عاريه دهند كه با آن نماز بخوانند- بنابر احتياط واجب بايد نجس بودن آن را به عاريه گيرنده بگويند.

٤٢- بر عاريه گيرنده واجب است كه از نحوه استفاده و نوع منفعتى كه صاحب مال معيّن كرده است تجاوز نكند- هرچند ضرر تجاوز از آن كم و ناچيز باشد- و طبق عادت و عرف مردم عاريه را بكار گيرد، پس اگر مثلًا وسيله‌اى را براى باربرى عاريه كند،