فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٥٣ - شرط هفتم - حلق حيوان را ببرد

و يا قبل از آن و متصل به آن بطورى كه عرف فاصله بين ذبح و گفتن نام «اللّه» را فاصله نداند، بنابراين اگر عمداً نام «اللّه» را نبرد حيوان حرام مى‌شود؛ و اما اگر فراموش كرده باشد حرام نشده است و جهل به مسأله حكم ترك عمدى را دارد، و در گفتن نام «اللّه» معتبر است اينكه به قصد ذبح و به اين عنوان گفته شود كه شعار ذبيحه است. پس اگر هنگام ذبح بطور تصادفى و اتفاقى نام «اللّه» به زبان او جارى شود و يا به فرض ديگرى اين نام مقدس را ببرد كافى نيست.

٧٠- جائز است كسى كه أخرس است حيوان را ذبح كند و تسميه او تحريك زبان و اشاره او با انگشتش مى‌باشد.

٧١- گفتن‌ «بِسْمِ اللَّهِ»* توسط شخص ديگر غير از ذبح كننده و يا توسط ضبط صوت و نظائر آن كافى نيست.

٧٢- سر بريدن حيوان با دستگاههاى روز كه اخيراً متداول شده در صورتى كه سائر شرائط شرعى مانند رو به قبله بودن، «بِسْمِ اللَّهِ»* گفتن، ذابح مسلمان باشد و وسيله ذبح از آهن باشد، از قفا سر نبرد و سر حيوان را يكباره قطع نكند و دكمه مانند دكمه زنگ طورى تنظيم باشد كه هرگاه دست بر دارند دستگاه ذبح خاموش شود كه روشن شدن دستگاه حدوثاً و بقاءً استناد به ذابح داشته باشد جائز است، و لازم نيست براى يكايك‌ «بِسْمِ اللَّهِ»* بگويد، بلكه اگر هنگام زدن دكمه و گفتن‌ «بِسْمِ اللَّهِ»* ذبح چند حيوان را قصد كند و «بِسْمِ اللَّهِ»* را به قصد آنها بگويد همه آنها حلال مى‌باشند. ولى اگر به تدريج و با فاصله ذبح شوند بايد براى هر كدام يك‌ «بِسْمِ اللَّهِ»* گفته شود.

٧٣- بى‌حس كردن حيوان توسط دستگاه يا هر وسيله ديگر قبل از ذبح اگر بطور كامل نباشد و مانع خروج خون متعارف از حيوان پس از سر بريدن نشود اشكال ندارد، و بايد در غير حال ناچارى از وارد كردن ضربه گيج كننده بر حيوان خوددارى شود؛ ولى ضربه مذكور موجب حرام شدن گوشت حيوان نمى‌شود.

شرط هفتم- حلق حيوان را ببرد:

٧٤- محل ذبح حيوان حلق آن- يعنى زير چانه‌اش- مى‌باشد، بطوريكه هر چهار