و اگر گمشده در بيابان و بين جاده پيدا شود، بايد به كسانى كه از آنجا مى‌گذرند، إعلان و گزارش دهد، حتى اگر كاروانى از آنجا گذشته باشد، لازم است حتى المقدور براى إعلان در بين آنها به دنبالشان برود؛ و چنانچه مالك را در آنجا پيدا نكند، بايد بقيّه مدّت يك سال را در هر كجا كه احتمال يافتن مالك را مى‌دهد إعلان كند؛ و سزاوار است كه إعلان در باقيمانده مدّت را در محل داراى سكنه‌اى كه به محل گمشده نزديكتر است با رعايت الأقرب فالأقرب- يعنى اولين محل نزديك به آن و سپس نزديك‌ترين محل به اولين محل نزديك و همينطور ...- انجام دهد.

٧٩- لازم است إعلان و تعريف لقطه با زبان و به گونه‌اى باشد كه نوع مال گمشده را بيان كند و مردم هم زبان فرد إعلان كننده را بفهمند؛ ولى نبايد مقدار و رنگ مال گمشده بيان گردد؛ مگر اينكه آن مال داراى صفات متعدّدى باشد كه با بيان مقدار و رنگ آن باز هم كاملًا شناخته نشود؛ و جائز است إعلان كننده بطور مطلق و سر بسته بگويد من چيزى پيدا كرده‌ام و يا بگويد چه كسى مال گم كرده است.

٨٠- اگر پس از إعلان و تعريف، كسى مدّعى شود كه مالى گم كرده است، بايد يابنده مال صفات و خصوصيّات- و در اشيائى كه شمارشى هستند تعداد آن را- از او بپرسد؛ و اگر مال گمشده درون جعبه يا كيسه بوده، از رنگ، جنس، ساخت و نقش و نگار آن نيز پرسش نمايد و مكانى را هم كه مال در آن گمشده است جويا شود؛ و در نقدينه و اوراق بهادار از مبلغ، نوع نقدينه و تعداد آن سؤال نمايد.

و چنانچه فرد مدّعى همه نشانه‌ها را درست بگويد، يابنده بايد مال را به او تحويل دهد؛ و الا حق تحويل به او را ندارد؛ لكن اگر مدّعى نتواند برخى از علامات و خصوصيّاتى را كه نوع مردم از آنها غافلند و به ندرت متوجه آنها مى‌شوند بيان كند- مثلًا اگر كتابى گم كرده است تعداد صفحات آن را نداند اما نام و ديگر صفات آن را كاملًا بداند و بگويد- اشكال ندارد و تحويل آن به او جائز است.

٨١- اگر مال پيدا شده نظير پولهاى سكّه‌دار يا اجناس توليدى و صنعتى و امثال اينها باشد كه با هم تشابه دارند و هر يك داراى نشانه ويژه‌اى نمى‌باشند، چنانچه پس از