فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٩٥ - عقد ضمان عقدى

عقد ضمان عقدى‌

١- ضمان عقدى از عقود است و از طرف ضامن و مضمونٌ‌له نياز به مبرز- يعنى كلام يا چيزى كه بيانگر عقد ضمان باشد- دارد؛ و بدون مبرز محقق نمى‌شود؛ و در اين خصوص صيغه خاصى معتبر نيست، بلكه هر لفظ و فعلى و لو به ضميمه قرائن دلالت بر ملتزم شدن ضامن نمايد و هر لفظ و فعلى دلالت بر قبول التزام پذيرى ضامن كند كافى است؛ هرچند احوط آن است كه ايجاب بلكه قبول را با لفظ انجام دهند، بنابر اين در ضمان مجرّد رضايت باطنى در انتقال دين از ذمّه مديون به ذمّه ضامن كفايت نمى‌كند.

٢- بهتر است طرفين در ضمان- ضامن و طلبكار- با فراهم شدن همه شرائط مربوط به ضمان كه در بعد ذكر مى‌شوند مبرز عقد ضمان را لفظ عربى صحيح و صريح قرار بدهند و به توسط ايجاب و قبول عقد ضمان را انجام دهند و ضامن به مضمونٌ‌له خطاب كند و بگويد:

«ضَمِنْتُ لَكَ ما في‌ ذِمَّةِ زَيْدٍ مِنَ الدَّيْنِ».[١]

و فوراً مضمونٌ‌له- يعنى طلبكار- بگويد:

[١] - منتقل نمودم از براى تو دينى را كه بر ذمّه زيد دارى به ذمّه خودم.