شرطيت رو به قبله بودن و اما ساير شرائط يعنى بردن نام خدا و شرائط ذبح كننده و نحر كننده مراعاتش واجب است و اما آلت جمادى كه در اين امر به كار مى‌برند بايد همه شرائطى كه در آلت جمادى صيد گفته شد دارا باشد.

بنابر اقوى حيوان حلال گوشت مانند گاو، شتر، بز و، گوسفند چنانچه وحشى شده باشند و نتوانند آنها را بگيرند با زخمى شدن با نيش سگ حلال مى‌شوند ولى اگر پرت شده يا در جاى تنگ گير كرده باشند با زخمى شدن با نيش سگ حلال نمى‌شوند.

٩٢- اگر جنين حيوان حلال گوشتى كه بدون تذكيه مرده است را زنده از شكم آن بيرون آورند يا جنين زنده از شكم آن بيرون آيد، بدون تذكيه شرعى خوردن آن جنين حرام است، و همچنين است اگر جنين حيوان حلال گوشتى كه تذكيه شرعى شده است را زنده از شكم آن بيرون آورند يا جنين زنده از شكمش بيرون آيد، كه آن جنين نيز جز به وسيله تذكيه و ذبح شرعى حلال نمى‌شود، پس اگر آن جنين ذبح نشود- هرچند بخاطر نبودن فرصت براى ذبح آن باشد- بنابر اقوى حلال نيست؛ و اما اگر بعد از ذبح شرعى حيوان حلال گوشت، جنين آن مرده بيرون آيد يا بيرون آورده شود خوردنش حلال است- چون تذكيه آن جنين به تذكيه مادر آن است- البته به شرط اينكه جنين تامّ الخلقة باشد و پشم و كرك درآورده باشد؛ و الا مردار است و حرام مى‌باشد؛ و بنابر اقوى در حليّت آن با شرط مذكور فرقى نيست بين اينكه اصلًا روح در آن حلول نكرده باشد و يا روح حلول كرده و در شكم مادر مرده باشد.

٩٣- اگر جنين حيوان در حال ذبح يا نحر مادرش زنده باشد و بعد از ذبح مادرش و قبل از آنكه شكمش را بشكافند و جنين را درآورند بميرد، بنابر اقوى آن جنين حلال است، به شرط اينكه بين تذكيه مادر و بيرون آوردن جنين فاصله نيفتاده باشد و بلافاصله جنين را درآورده باشند و ببينند كه مرده است، بلكه اگر در بيرون آوردن جنين عجله نكرده باشند و تأخير اين كار به مقدار متعارف به خاطر شكافتن شكم ذبيحه باشد نيز حلال است؛ هرچند احوط آن است كه در بيرون آوردن جنين عجله كنند و حتى به مقدار متعارف هم تأخير نيندازند؛ و اما اگر بيش از مقدار متعارف تأخير