٣٥- جائز است هر يك از ضامن و مضمونٌ‌له در ضمن عقد ضمان، خيار يا چيز ديگرى- مثلًا انجام كارى- را به نفع خود شرط كند؛ و در صورت تخلّف از شرط، طرف مقابل با خيار تخلّف شرط مى‌تواند عقد ضمانت را بهم بزند.

٣٦- ضمانت از دَينى كه وقت اداء آن رسيده است جائز مى‌باشد، و نيز جائز است كسى ضامن شود كه دين مؤجّل- دين مدّت‌دار- را هم اكنون يا قبل از انقضاء مدّت يا بعد از آن به همانگونه كه قرارداد شده است اداء كند.

٣٧- اگر كسى دين مدّت‌دار را با اذن مضمونٌ‌عنه ضامن شود و پيش از انقضاء مدّت دين آن را بپردازد، نمى‌تواند قبل از رسيدن مدّت، عوض را از مضمونٌ‌عنه مطالبه نمايد، و همچنين اگر خود اين ضامن قبل از انقضاء مدّت فوت كند و ورثه‌اش در همان زمان مال الضمان را از تركه او بدهند، ورثه نمى‌توانند قبل از رسيدن مدّت، عوض را از مضمونٌ‌عنه مطالبه كنند.

٣٨- اگر كسى با اذن مضمونٌ‌عنه ضامن شود كه دين مدّت‌دار را حالّاً بپردازد، نمى‌تواند پيش از گذشت مدّت دَين، عوض را از مضمونٌ‌عنه مطالبه كند؛ مگر از اذن مضمونٌ‌عنه فهميده شود كه از آن مدّت گذشته و به پرداخت پيش از موعد راضى است.

٣٩- اگر كسى ضامن شود كه دين مُؤَجَّل- مدّت‌دار- را حالّاً بپردازد، پس از پرداخت آن بايد براى گرفتن عوض تا پايان مدّت صبر كند؛ و اگر مهلت ضمان را بيشتر از مهلت دَين قرار دهد، و پس از مهلت دَين و پيش از مهلت ضمان دَين را بپردازد يا فوت كند و در همين وقت- يعنى پس از مهلت دين و پيش از مهلت ضمان- ورثه‌اش از تركه او آن را اداء كنند، مى‌توانند همان وقت عوض را از مضمونٌ‌عنه طلب كنند.

٤٠- هرگاه كسى بدون اذن فردى كه مديون است، ضامن دين او شود، نمى‌تواند عوض آن را از او مطالبه كند، اگرچه به امر او يا به اذن او مال الضمان را اداء نمايد؛ مگر در صورتى كه مديون به ضامن اذن بدهد كه مال الضمان را از جانب او اداء كند و عوض را از او بگيرد، يعنى به ضامن بگويد دينى را كه براى من ضامن شدى پرداخت كن و بعد به من رجوع كن كه به شما بدهم- بلكه در اين صورت نيز وجوب پرداخت عوض بر او