خود در همان محلى كه براى حفظ آن در نظر گرفته است باقى بگذارد، البته اين در صورتى است كه حفظ وديعه متوقف بر حضور خود او نباشد؛ ولى اگر وديعه جز با حضور خود او حفظ نمى‌شود، يا بايد مسافرت را ترك كند و يا وديعه را به مالك يا وكيل مالكش ردّ كند؛ و در صورت عدم دسترسى به مالك يا وكيل مالك، بايد وديعه را به حاكم شرع بدهد؛ و اگر حاكم شرع هم در دسترس نباشد، ظاهراً تكليف وى منحصر مى‌شود در ترك مسافرت و ماندن نزد امانت؛ و بنابر احتياط، جائز نيست امانت را با خود ببرد، هرچند راه امن باشد يا بردن امانت به سفر و باقى گذاشتن آن در حضر از نظر حفظ امانت يكسان باشند؛ و اقوى آن است كه جائز نيست آن را نزد فرد امينى به امانت بگذارد.

و اما اگر مسافرت ضرورى باشد، در صورتى كه ردّ امانت به مالك آن يا وكيل مالكش و يا حاكم ممكن نباشد، تكليفش متعيّن و منحصر مى‌شود در اينكه آن را نزد فرد امينى به امانت بگذارد؛ و اگر اين هم ممكن نباشد، بايد آن را با خود به سفر ببرد و به قدر امكان در حفظ آن بكوشد؛ و در اين صورت اگر امانت تلف شود، ضامن نيست؛ بلى، در سفرهاى طولانى و پر خطر، لازم است به وظيفه امانت‌دارى كه نشانه‌هاى مرگ را در خود مى‌يابد- و تفصيل آن در دو فقره قبل گذشت- عمل نمايد.

٦٥- امانت‌دار امين است و اگر امانت نزد او تلف يا معيوب شود ضامن نيست؛ مگر اينكه در حفظ آن كوتاهى و سهل‌انگارى كرده و يا به آن تعدّى نموده باشد؛ و منظور از كوتاهى و سهل‌انگارى در حفظ آن، ترك وظائفى است كه اگر انجام مى‌داد امانت عادتاً حفظ مى‌شد و ترك آن وظائف در نظر عرف بى‌اعتنائى به امانت شمرده مى‌شود، مثل اينكه امانت را در محل ناامنى بگذارد و برود بدون اينكه مراقبى بر آن بگمارد، و يا اگر حيوان است آن را بدون آب و علف بگذارد و اگر پارچه پشمى و ابريشمى است در تابستان آن را در هواى آزاد قرار ندهد و ....

و اما تعدّى در امانت عبارت است از اينكه امانت‌دار در امانت تصرّفى كند كه مالك اذن آن را به وى نداده باشد- مثلًا لباس امانتى را بپوشد يا فرش امانتى را زير پاى خود