یادداشتهای استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٩٩ - مکتب انسانیت
یادداشتهای استاد مطهری، ج ١، ص: ٣٩٩
٤٥. عجیب این است که انسان از مقام نیمه خدایی و خلیفة اللّهی سقوط کرد، اما طولی نکشید که خود به صورت «بت» درآمد و لایق پرستش. و این لازمه تفکیک میان انسان متعالی و دین است.
انسان، دروازه معنویت و غیب و ملکوت:
٤٦. عطف به نمره ٤٤، در حدیث است از امام هشتم: لایعرف ما هنالک الّا بما ههنا. حدیث نبوی است: من عرف نفسه عرف ربه. سقراط گفت: «خود را بشناس.» انسان همواره دروازه معنویت و غیب و ملکوت بوده است.
٤٧. مولوی در (دیوان شمس) (جلد اول، صفحه ٢٥٥) میگوید:
بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست | بگشای لب که قند فراوانم آرزوست | |
یعقوب وار وا اسفاها همی زنم | دیدار خوب یوسف کنعانم آرزوست | |
زین همرهان سست عناصر دلم گرفت | شیرخدا و رستم دستانم آرزوست | |
جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او | آن نور روی موسی عمرانم آرزوست | |
دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر | کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست | |
گفتند یافت مینشود جستهایم ما | گفت آن که یافت مینشود آنم آرزوست | |