٣٠. اسلام جهاد به منظور نجات مظلومین را لازم میداند و این نوع مداخله را که در عرف امروز مداخله در امور داخلی دولتها و کشورها میشمارند و ناروا میدانند جایز و روا میداند: وَ ما لَکمْ لاتُقاتِلونَ فی سَبیلِ اللَّهِ وَالْمُسْتَضْعَفینَ مِنَ الرِّجالِ وَالنِّساءِ وَالْوِلْدانِ الَّذینَ یقولونَ رَبَّنا اخْرِجْنا مِنْ هذِهِ الْقَرْیةِ الظّالِمِ اهْلُها وَاجْعَلْ لَنا مِنْ لَدُنْک وَلِیاً وَ اجْعَلْ لَنا مِنْ لَدُنْک نَصیراً..

ممنوعیت اعتدا ولو درباره دشمن:

٣١. اسلام حدود جنگ تدافعی و آزادی بخش و بالاخره جهاد مشروع را از جنگهای تجاوزکارانه و ناصواب مشخص کرده است و تجاوز از عدالت را حتی در مورد دشمن ناصواب میداند: وَ لایجْرِمَنَّکمْ شَنَانُ قَوْمٍ أنْ صَدّوکمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ أَنْ تَعْتَدوا..

٣٢. در اسلام عملیاتی از قبیل مسموم کردن و قتل عام و شبیخون زدن ممنوع شده است.

٣٣. از نمره ٢٣ به این طرف رجوع شود به کتاب (حقوق بین الملل اسلامی) جلال الدین فارسی. ایضاً رجوع شود به یادداشتهای «جهاد».

مبنای آزادی عقیده در اسلام:

٣٤. عطف به نمره ط- ی ٢١ در اسلام آزادی عقیده و فکر وجود دارد ولی نه براساس اینکه انسان محترم است و لازمه احترام انسان احترام به هر نوع عقیده اوست خواه حق باشد یا باطل، و نه از آن جهت که دین یک امر فردی و شخصی و سلیقهای است و خوبی آن نسبی است، و نه از آن جهت که تحمیل عقیدهای بر شخصی که عقیده خاصی دارد ترجیح بلامرجّح است. این آخری را باید توضیح دهم.

مواردی که حقیقت کشف نشده و هرکس به ظنّ خود رفتار میکند نباید تحمیل نظریه بشود:

در مسائلی که جدّی است و مربوط به مصالح عالی بشریت است، نظیر طب و علاج بیماریهای خطرناک، اگر حقیقت ثابت و مسلم شناخته شود همه موظفند که از شاهراه بروند. مثلًا چون بیماری خطرناک دیفتری شناخته شده و راه علاجش هم دانسته شده است، هر پزشکی موظف است که از این راه شناخته شده برود، اگر پزشکی مدعی شود که من فرضیه خاصی دارم و از فرضیه شخصی خودم پیروی میکنم قابل تعقیب است، او فقط حق دارد فرضیه خود را به شورای عالی پزشکی ارجاع کند نه اینکه ملاک عمل قرار دهد. اما مادامی که شاهراه کشف