یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٨٢ - مکتب انسانیت

یادداشتهای استاد مطهری، ج ١، ص: ٣٨٢

نوعی است متفاوت با سایر انواع جانداران، نمیتواند احترامات ما را جلب کند.

انسان و سرنوشت:

٨. مسأله انسان و سرنوشت. به قول مترلینگ آن که از سرنوشت شکایت میکند از حقارت خود شکایت میکند.

انسان و لذت:

٩. مسأله لذت و اینکه کانون لذت بیرونی است یا درونی.

انسان وسعادت:

١٠. مسأله سعادت و اینکه «دواؤک فیک و داؤک منک» از جنبه عرفانی، اجتماعی، تاریخی و غیره.

انسان وتسلط بر سرنوشت خویش:

١١. آیه «تغییر نمیدهد وضع قومی را ...» و آیه «طائر شما با خود شماست».

سقراطی ملول یا ابلهی شادمان:

١٢. استوارت میل: «ترجیح دارد شخص، انسانی باشد نحیف و بدحال تا خوکی فربه و خوشحال، سقراطی باشد ملول تا ابلهی شادمان و راضی». سعدی میگوید: ابلهی دیدم سمین ...

١٣. کن عصامیاً لا عظامیاً..

١٤. دو مفهوم از دواؤک فیک ... یکی اینکه درد و دوا در خودت هست، دیگر اینکه در اختیار خودت است.

دو معیار شرقی و غربی برای انسان:

١٥. انسانیت در مشرق و مغرب از دو معیار و با دو معیار سنجیده شده و ارزیابی شده است: آسمانی و زمینی. مشرق زمینی از آن جهت ارزش داده به او که مظهر اسماء الهی و جام جهان نما و خلیفة اللَّه و دم الهی است. به قول حافظ: