انسان و قرآن - حسن زاده آملي، حسن - الصفحة ٩٧ - بحثى قرآنى از تلفيق دو حديث شريف در تبيين مسائل قبل

فاذا كان يوم القيمه يقال لقارى القرآن اقرا و ارق فلا يكون فى الجنه بعد النبيين و الصديقين ارفع درجه منه . [١]

در حديث اول , حضرت رسول الله صلى الله عليه و آله فرمود : من مدينه حكمتم , يعنى شهر دانشم , و اين مدينه بهشت است , و تو , اى على , در اين بهشتى . حكيم ابوالقاسم فردوسى گويد :

كه من شهر علمم عليم در است *** درست اين سخن قول پيغمبرست

چگونه كسى به بهشت راه مى يابد , و حال اينكه راه نمى يابد بدان مگر از در آن . به قول عارف سنانى :

دو رونده چو اختر گردون *** دو برادر چو موسى و هارون

هر دو يك در ز يك صدف بودند *** هر دو پيرايه شرف بودند

تا نه بگشاد علم حيدر در *** ندهد سنت پيمبر بر

ولايت در بهشت است , ولايت زبان قرآن است , ولايت معيار و مكيال انسان سنج است , و ميزان تقويم و تقدير ارزشهاى انسانهاست .

حكمت آن علم محكم و استوار است كه دارنده حكمت صاحب علم اليقين و عين اليقين و حق اليقين است , دانشش او را حكيم مى كند كه محكم مى شود و ريشه دار مى گردد . و لقد آتينا لقمان الحكمه [١] و من يؤت الحكمه فقد اوتى خيرا كثيرا [٢] .

يس و القرآن الحكيم . قرآن حكيم است , ريشه دار و استوار است , محكم است , از كوهها محكمتر و از كهكشانها بزرگتر و استوارتر است , كلام الله قائم به حق است . پس جانى كه شهر علم شده است , آن جان بهشت است .