فارضه كما ارضانى قال فيقول العزيز الجبار عبدى ابسط يمينك فيملاها من رضوان الله العزيز الجبار , و يملا شماله من رحمه الله ثم يقال هذه الجنه مباحه لك فاقرا و اصعد فاذا قرا آيه صعد درجه . [١] يعنى يونس عمار گفت امام صادق عليه السلام فرمود : ديوانها در روز قيامت سه اند : يكى ديوانى كه در او نعمتهاست , ديگر ديوانى كه در آن حسنات است , پس ديوان نعمتها و حسنات را در مقابل يكديگر قرار مى دهند كه ديوان نعم تمام حسنات را فرا مى گيرد و در خود فرو مى برد , و ديوان سيئات مى ماند . پس فرزند مؤمن آدم براى حساب خوانده مى شود . آنگاه قرآن در فرا روى او در نيكوترين صورتى پيش مى آيد و مى گويد : اى رب من , من قرآنم و اين بنده مؤمن توست كه خود را به تلاوت من رنج مى داد , و شب را در مدتى دراز به ترتيل در قرائت من مى گذرانيد , و درگاه تهجد ( شب نمازى و شب زنده دارى ) از چشمان او اشك جارى مى شد , پس او را خشنود گردان چنانكه مرا خشنود گردانيد . امام فرمود : در آنگاه خداوند عزيز جبار مى فرمايد بنده من يمينت را ( دست راستت را ) باز كن , پس آن را از رضوان خداى عزيز جبار پر مى كند , و شمال او را ( دست چپ او را ) از رحمت خدا پر مى كند . سپس به او گفته مى شود اين بهشت براى تو مباح است , بخوان ( قرآن را ) و بالا برو , پس چون آيه اى را قرائت كرد , درجه اى بالا مى رود .

ز الكافى باسناده عن ابن ابى يعفور قال سمعت ابا عبدالله عليه السلام يقول ان الرجل اذا كان يعلم السوره ثم نسيها او تركها و دخل الجنه اشرفت عليه من فوق فى احسن صوره , فتقول تعرفنى ؟ فيقول لا . فتقول انا سوره كذا و كذا لم تعمل بى و تركتنى اما و الله لو عملت بى لبلغت بك هذه الدرجه و اشارت بيدها الى فوقها . [٢] يعنى امام صادق عليه السلام فرمود : همانا كه مرد سوره را مى داند , سپس فراموشش مى كند و تركش مى گويد . داخل بهشت مى شود . آن سوره از بالا در نيكوترين صورتى بر او اشراف مى نمايد , پس بدو مى گويد : مرا مى شناسى ؟ مى گويد : نه . پس گويد : من آن سوره ام كه مرا به كار نبستى و تركم گفتى , آرى , سوگند به خدا اگر

[١]كافى معرب , جلد ٢ صفحه ٤٤٠

[٢]كافى جلد ٢ صفحه ٤٤٥ معرب .