انسان و قرآن
(١)
قرآن چون خداوند سبحان بى پايان , و نور و تبيان كل شى ء است
٦ ص
(٢)
قرآن و تحدى آن
٧ ص
(٣)
كدام علم حجاب است
١٨ ص
(٤)
قرآن و عرفان و برهان از هم جدائى ندارند
٢٠ ص
(٥)
برهان حقيقى و شهود كشفى معاضد يكديگرند
٢٢ ص
(٦)
طرق اقتناى معارف
٢٥ ص
(٧)
گفتارى از شيخ رئيس و مولى صدرا در تاييد تمسك به برهان
٣٢ ص
(٨)
مكتوب جناب ميرداماد به يكى از اهل عصرش
٣٦ ص
(٩)
موازين پنجگانه علوم و عقايد
٣٨ ص
(١٠)
تفسير سوره عصر به بيان محقق خواجه نصيرالدين طوسى
٤٤ ص
(١١)
مقام معلم
٤٥ ص
(١٢)
ادب انبيا و اوليا عليهم السلام با حق سبحانه
٥٦ ص
(١٣)
تبرك به نقل چند حديث از غرر احاديث در درجات آيات قرآن
٥٩ ص
(١٤)
رؤيت و تمثل
٦٦ ص
(١٥)
آيات قرآن و درجات بهشت و انسان
٩٢ ص
(١٦)
بحثى قرآنى از تلفيق دو حديث شريف در تبيين مسائل قبل
٩٦ ص
(١٧)
عبادت احرار
١٠٦ ص
(١٨)
طرفدار و عهده دار حقوق بشر فقط قرآن مجيد است
١١٠ ص
(١٩)
فرق بين قرآن و فرقان
١١٥ ص
(٢٠)
اعتلاى انسان به فهم خطاب محمدى ( ص )
١٢٠ ص
(٢١)
بحثى اجمالى در حروف مقطعه
١٦٤ ص
(٢٢)
رساله شيخ رئيس رضوان الله تعالى عليه در تفسير حروف فواتح سور قرآنى
١٧٩ ص
(٢٣)
قرآن و ليله القدر
١٨٥ ص
(٢٤)
مقاله استاد آيه الله قزوينى در بيان ليله القدر
٢٠١ ص
(٢٥)
نقل آراء از شرح لاميه العجم صفدى در ليله القدر
٢٠٧ ص
(٢٦)
تعريف ليله القدر به بيانى رفيعتر
٢١١ ص
(٢٧)
روح و روح القدس
٢٢١ ص
(٢٨)
بحثى از روح القدس
٢٢٥ ص
(٢٩)
تبرك به نقل چند حديث از غرر احاديث در اسرار سوره قدر
٢٣٩ ص
(٣٠)
نقل بعضى از نكات علمى حول ليله القدر
٢٤٨ ص
(٣١)
قرآن و عترت
٢٥٢ ص
(٣٢)
كتاب حجت كافى
٢٥٤ ص
(٣٣)
سخنى با ابن ابى الحديد
٢٥٨ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص

انسان و قرآن - حسن زاده آملي، حسن - الصفحة ٧٣ - رؤيت و تمثل

همان است كه در حديث به صورته الخاصه تعبير شد .

بايد در كلمه تمثل , كه در آيه شريفه فرموده است : فارسلنا اليها روحنا فتمثل لها بشرا سويا [١] دقت كرد و تامل بسزا و از مواردى كه در روايات و كلمات اعاظم علما كلمه تمثل و كلماتى مشابه تمثل , چون تنصب و تصور و تبدى و سنح و ظهر و صور به كار برده شد مدد گرفت تا معلوم گردد كه وجود نفسى ملك موجودى مجرد و منزه از ماده جسمانيه است و صورت يافتن آنها به لحاظ اضافه و تمثل آن با آدميان در وعاء ذهن و ظرف ادراك آنان است .

سنخ بحريست مملو از در خاص *** به هر حرفى فرو رو همچو غواص

جناب كلينى قده , در اوائل كتاب العشره از اصول كافى باسنادش از ابوالزعلى روايت كرده است كه قال قال اميرالمؤمنين عليه السلام قال رسول الله ( ص ) انظروا من تحادثون فانه ليس من احد ينزل به الموت الا مثل له اصحابه الى الله ان كانوا خيارا فخيارا و ان كانوا شرارا فشرارا و ليس احد يموت الا تمثلت له عند موته . [٢]

و جناب ابن بابويه , در باب غسل ميت من لا يحضره الفقيه روايت كرده است كه قال اميرالمؤمنين ان المؤمن اذا حضره الموت وثقه ملك الموت فلولا ذلك لم يستقرو ما من احد يحضره الموت الا مثل له النبى ( ص ) و الحجج صلوات الله عليهم حتى يراهم فان كان مؤمنا يراهم بحيث يحب و ان كان غير مؤمن يراهم بحيث يكره الخ .

و نيز همان بزرگوار در همان باب من لايحضره الفقيه روايت كرده است كه : قال الصادق ( ع ) ما يخرج المؤمن من الدنيا الا برضى منه و ذلك ان الله تبارك و تعالى يكشف له الغطاء حتى ينظر الى مكانه من الجنه و ما اعدالله له فيها و تنصب له الدنيا كاحسن ما كانت له ثم يخير فيختار ما عندالله عزوجل و يقول ما اصنع بالدنيا و بلائها فلقنوا موتاكم كلمات الفرج . تنصب بمعنى تعرض است يعنى دنيا بر او نموده مى شود . و در بعضى از نسخه ها ينصب است كه فاعل آن الله تعالى است و در بعضى


[١]مريم ١٩ : ١٧ .

[٢]اصول كافى جلد ٢ صفحه ٤٦٦ مشكول .