انسان و قرآن - حسن زاده آملي، حسن - الصفحة ١٠٨ - عبادت احرار

شهودش مى يابد . انسان كامل و آگاه چرا خودش را به لذايذ ناپايدار محدود و مقيد كند ؟ او چرا به دنبال لذت ابدى جاويدانى غيرمتناهى نبوده باشد ؟

عارف ربانى , ملا عبدالصمد همدانى در بحرالمعارف از كتاب فردوس العارفين نقل كرده است كه :

قال اميرالمؤمنين عليه السلام : العارف اذا خرج من الدنيا لم يجده السائق و الشهيد فى القيامه و لا رضوان الجنه فى الجنه و لا مالك النار فى النار قيل و اين يقعد العارف قال عليه السلام فى مقعد صدق عند مليك مقتدر [١] .

حضرت وصى اميرالمؤمنين على عليه السلام فرمود : عارف كه از دنيا به در رفت , سائق و شهيد او را در قيامت نمى يابند , و رضوان جنت او را در جنت نمى يابد , و مالك نار او را در نار نمى يابد . يكى عرض كرد : عارف در كجا است ؟ امام فرمود : او در نزد خدايش است .

عارف نه در آسمان است و نه در زمين , نه در بهشت و نه در دوزخ , او همواره پيش آسمان آفرين و بهشت آفرين است .

چرا زاهد اندر هواى بهشتست *** چرا بى خبر از بهشت آفرينست

سبحان الله انسان چقدر اعتلاى مقام پيدا مى كند كه با خدايش همنشين مى گردد , و چقدر انحطاط مى يابد كه از انعام و بهايم پستتر مى شود : لقد خلقنا الانسان فى احسن تقويم ثم رددناه اسفل سافلين [٢] .

در اين موضوع , مطلبى از ابن مسكويه , در كتاب اخلاقى طهاره الاعراق , به عرض برسانم . مى دانيد كه اخلاق ناصرى ترجمه طهاره الاعراق ابن مسكويه مى باشد , كه محقق خواجه نصيرالدين طوسى آن را از عربى به فارسى ترجمه كرده است