حدثنى ابى عن ابيه اميرالمؤمنين عليه السلام قال رايت الخضر ( ع ) فى المنام قبل بدر بليله . فقلت له علمنى شيئا انتصربه على الاعداء , فقال قل يا هو يا من لا هو الا هو . فلما اصبحت قصصتها على رسول الله صلى الله عليه و آله فقال يا على علمت الاسم الاعظم فكان على لسانى يوم بدر و ان اميرالمؤمنين عليه السلام قراقل هو الله احد فلما فرغ قال يا هو يا من لا هو الا هو اغفرلى و انصرنى على القوم الكافرين قال و كان على ( ع ) يقول ذلك يوم صفين و هو يطارد فقال له عمار بن ياسر يا اميرالمؤمنين ما هذه الكنايات قال اسم الله الاعظم و عماد التوحيد لله لا اله الا هو ثم قرا شهد الله انه لا اله الا هو و آخر الحشرثم نزل فصلى اربع ركعات قبل الزوال الحديث .

همين حديث را امين الاسلام طبرسى , در تفسير مجمع البيان , در ضمن سوره توحيد , آورده است , و آن را در ادعيه و اذكار صادر از زبان اهل بيت عصمت و وحى نظاير بسيار است .

در اين حديث شريف و نظاير آن , كلمه مباركه( هو) منادى شده است و حرف ياى ندا بر سرش در آمده است , و حال اينكه ضمير منادى نمى شود . علامه بهائى در صمديه در شرايط منادى گويد : و يشترط كونه مظهرا , و شارح آن , علامه سيد عليخان , در شرح كبير صمديه پس از عبارت مذكور , گويد : فلا يجوز نداء المضمر مطلقا لا يقال( يا انا) و لا( يا اياى) و لا( يا هو) و لا( يا اياه) اجماعا تا اينكه گويد : و قال شعبان فى الفيته :

و لا تقل عند النداء يا هو *** و ليس فى النحاه من رواه

پس در حديث مذكور ( , ياهو) حرف ندا بر سر ضمير در نيامده است , بلكه ( هو) اسمى از اسماء الله است كه مسماى آن هويت مطلقه و ذات اقدس است . چه اينكه جمله شريف( يا هو يا من لا هو الا هو) سخن كسى است كه خود پدر نحو و صرف است , چنانكه فرموده است : انا لامراء الكلام و فينا تنشبت عروقه و علينا