ادوار اجتهاد از ديدگاه مذاهب اسلامي - جناتی، محمدابراهیم - الصفحة ١٥١ - نويسندگان زمان تابعين و تابعان آنها

ولى برخى از افراد مذكور علاوه بر مرجعيت در حديث , مقام افتاء را نيز داشته اند . مى توانيد در اين زمينه به قواعد التحديث ص ٦٤ مراجعه كنيد .

در شام : شهر بن خوشب ( م ٩٨ يا ١١٢ ) مكحول بن ابى مسلم ( م . ( ١١٣

در كوفه : شعبى ( م ١٠٧ ) و عامر بن شراحيل ( م ١٠٤ ) و سليمان بن مهران و علقمة بن مسعود , و ابراهيم بن يزيد نخعى ( م ٩٥ ) و سعيد بن جبير ( م . ( ٩٥

در بصره : جابربن يزيد ازدى ( م ١٠٦ ) محمد بن سيرين ( م ١١٠ ) حسن بصرى ( م ١١٠ ) و ربيع بن صبيح ( م ١٦٠ ) و عثمان بن بتى و قتادة بن دعامه ( م ( ١١٨

در مصر : عمر و بن سلمه جرمى .

در بغداد : محمد بن مسلم ( م ١٥٠ ) و محمد بن حسن بن شيبانى ( م ١٧٩ ) و قاضى ابويوسف ( م . ( ٢٨٢

در يمن : معمر بن راشد ( م ١٥٣ ) .

در خراسان و مرو : عبدالله بن مبارك ( م ١٨١ ) .

در رى : جرير بن عبدالحميد ( م . ( ١٨٨

١٦ ـ فقهاى معروف زمان تابعان تابعين :

در زمان تابعان تابعين مشهورترين فقها عبارت بودند از :

مالك بن اسحاق ( م ١٧٩ ) در مدينه , سعيد بن ابى عروبه و حماد بن سلمه ( م ١٧٦ ) و ربيع بن صبيح ( م ١٦٠ ) و سعيد بن ابى عوانه در بصره , زياد البكائى ( م ١٨٥ ) و ابن عياش در كوفه , هشيم بن بشير در واسط , يونس بن عبدالرحمان و محمد بن ابى عمير ( م ٢١٧ ) و صفوان بن يحيى بجلى ( م ٢١٠ ) و احمد بن محمد بزنطى ( م ٢٢١ ) و ابوبصير ليث المرادى , حسن بن على وشاء و زرارة بن اعين ( م زمان امام هفتم ) و حسن بن محبوب سراد ( م ٢٢٤ ) و احمد بن محمد بن عيسى اشعرى و بريد العجلى و على بن مهزيار اهوازى و جميل بن دراج و فضل بن شاذان نيشابورى ( م ٢٦٠ ) و حسين بن سعيد اهوازى و حسن بن خالد برقى و حسن بن على بن فضال از اصحاب امام عسكرى ( ع ) و محمد بن مسعود عياشى ( م حدود ٢٤٠ ) و احمد بن محمد بن برقى ( م ٢٧٤ ) و صفوان بن يحيى و ابراهيم بن محمد ثقفى ( م ٢٨٣ ) و سعيد بن ابى عروة ( م ١٥٦ ) و حماد بن عيسى ( م ٢٠٩ ) و هشام بن حكم ( م ١٩٩ ) و حمادبن عثمان ( م ١٩٠ ) و نيز جز