ادوار اجتهاد از ديدگاه مذاهب اسلامي - جناتی، محمدابراهیم - الصفحة ١٥٠ - فقهاى معروف عصر تابعين

٣ ـ از بين رفتن قراينى كه با برخى احاديث محفوف بود .

٤ ـ از بين رفتن قراينى كه جهت صدور رابيان مى كرد .

٥ ـ از بين رفتن قراينى كه مراد را مشخص مى كرد .

٦ ـ ابهام در الفاظ عناصر خاصه استنباط از نظر معنا .

٧ ـ آميخته شدن احاديث با احاديث جعل و ساختگى و تعارض بين آنها .

١٥ ـ فقهاى معروف عصر تابعين :

پيش از ورود در بحث بجاست مطلبى را يادآور شويم :

الف : آنچه از مجموع تعريفها در زمينه تابعين به دست مىآيد اين است كه تابعين همان گونه كه در صدر بحث به آن اشاره شد به كسانى اطلاق مى شود كه به گونه مستقيم , احكام دينى و وظايف شرعى خودشان را از اصحاب رسول خدا دريافت مى نمودند .

ب ـ عصر تابعين از قرن دوم آغاز شد , زيرا عصر صحابه در بين سال ٩٠ هجرى تا سال ١٠٠ بكلى منقرض و عصر تابعين پديدار گرديد .

ابواسحاق شيرازى در طبقات الفقهاء از علامه واقدى نقل نموده كه گفت : (( در مدينه آخرين كسى كه از صحابه رسول خدا وفات نمود , سهل بن ساعدى ( م ٩١ ) و در كوفه عبدالله بن ابى اوفى ( م ٨٦ ) و در بصره انس بن مالك ( م ٩١ يا ٩٣ ) و در شام عبدالله يسر ( م ٨٨ ) بود , و آنكه از همه بيشتر در عصر صحابه زندگى كرده است طفيل بن عامر ( كنانى ) بوده , زيرا او بعد از سال ١٠٠ هجرى وفات نمود .

مشهورترين فقهاى اين دوره ( زمان تابعين ) :

مشهورترين فقيهان در زمان تابعان عبارتند از :

در مكه : طاووس بن كيسان يمانى ( م ١٠٦ ) , و عبدالملك بن عبدالعزيز بن جريح ( م ١٥٠ ) , و عكرمه مولى بن عباس ( م ١١٥ ) و عطاء بن ابى رياح ( م ١١٥ ) و جز اينها كه براى پرهيز از طولانى شدن از ذكر آنها خوددارى مى نماييم .

در مدينه : عامر بن شراحيل ( م ١٠٤ ) و قاسم بن ابى بكر ( م ١٠١ ) و يحيى بن يعمر عدوانى ( م ١٢٩ ) و ابان بن تغلب ( م ١٤١ ) و عبيدالله بن عبدالله بن عقبه , و نيز جز اينها ,