ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٧٤ - تفسير

بمعجزه و تكلم در كودكى.

(وَ كَهْلًا)- (در بزرگى و كهولت) يعنى در بزرگى با وحيى كه خداوند باو ميكند سخن ميگويد. و با اين آيه خداوند باو اعلام ميكند كه تا سن كهولت زنده است و در اين كلام نيز اعجاز است كه آنچه خبر داده بود عيناً واقع شد. و گفته شده در اين آيه از ذكر كودكى و كهولت مراد رد نصارى است كه عيسى را خدا ميدانند و اين تغيير و تحول و كودكى و پيرى منافى با خدايى است بلكه صفت مخلوق است.

(وَ مِنَ الصَّالِحِينَ‌): (و از صالحان است) يعنى از انبياء است مثل ابراهيم و موسى.

گفته‌اند مراد از «يكلمهم فى المهد» دعوت مردم بخداست و مراد از كهولت زمان فرود آمدن از آسمان است (در دولت حضرت مهدى عجل اللَّه تعالى فرجه) براى كشتن دجال. زيرا عيسى در سن ٣٣ سالگى بآسمان شد و اين قبل از كهولت است- (از زيد بن اسلم).

و درباره ظهور معجزه در گهواره از عيسى دو قول است: ١- آن معجزه همراه با نبوت مسيح بود زيرا خداوند عقل وى را در آن حال كامل كرده بود و او را پيامبر كرده و آنچه سخن گفت وحى بود (از جبايى) و گفته‌اند: تكلم در گهواره بعنوان ارهاص (خارق عادتى كه از پيامبر قبل از بعثت ظاهر شود) و مقدمه نبوت بود (از ابن اخشيد) و در نزد ما هر دو وجه جايز است و ممكن است كه معجزه براى مريم و دليل طهارت او بوده و مانعى از اين تكلم در گهواره نيست و دلايل واضح بر جواز آن دلالت دارد و مسيحيان اين مطلب را انكار ميكنند با اينكه معجزه و نشانه نبوت او بود زيرا تكلم او عقيده نصارى را (كه عيسى خدا است) باطل ميكند زيرا كلام وى در گهواره اين بود «كه من بنده خدايم كه كتاب بر من خواهد آمد ...» تا جايى كه قول كسانى كه شاهد تكلم وى بودند (و در تاريخ درج شده بود) انكار كردند.