ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٥٥ - تفسير

و راه نشان دادن درباره ظالمين هم هست كه راه حق را بآنها هم نشان ميدهند ولى هدايت بمعنى خاص و رساندن بمقصود و بهشت فقط مال مؤمن است)( أُولئِكَ جَزاؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ‌)- جزاى اعمال آنان لعنت خدا يعنى دور ساختن از رحمت و نصرت خود است.

(وَ الْمَلائِكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ‌)- لعنت فرشتگان و مردم دعا كردن و از خدا خواستن است كه ايشان را از رحمة خود دور دارد.

(خالِدِينَ فِيها): يعنى در لعنت الهى مخلدند زيرا در عذابى كه بواسطه لعنت مستحق آن شده‌اند مخلد ابدى هستند.

(لا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ‌): يعنى عذاب بر ايشان آسان نشود.

(وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ‌): يعنى براى توبه مهلت داده نخواهد شد و عذابشان بتأخير نخواهد افتاد و نفى مهلت براى توبه از اينروست كه خداوند مى‌داند كه در صورت مهلت هم توبه نخواهند كرد چنان كه فرمود:(وَ لَوْ رُدُّوا لَعادُوا ...) بعلاوه مهلت دادن و نگهدارى ايشان بر خداوند واجب نيست اگر چه بداند كه در صورت بقاء توبه خواهند كرد (بگفته اكثر متكلمان).

(إِلَّا الَّذِينَ تابُوا مِنْ بَعْدِ ذلِكَ وَ أَصْلَحُوا): يعنى مگر كسانى كه پس از كفر توبه كرده بايمان برگردند و دلهاى خود را پاك كنند و بر ثبات در راه اسلام مصمم شوند.

اين قول بهتر است از قولى كه گويد يعنى اعمال خود را پس از توبه اصلاح كنند و نماز و روزه‌هاى خود را بگيرند زيرا اينها شرط صحت توبه نيست و اگر كسى قبل از انجام صالحات و پس از توبه بميرد مؤمن مرده اجماعاً.

(فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ): خداوند گناهانشان را مى‌بخشد.

(رَحِيمٌ‌): و جنت را بر ايشان واجب ميكنند.

ذكر مغفرت دلالت دارد كه اسقاط عقاب پس از توبه تفضل خداست زيرا اگر از راه استحقاق بود مؤاخذه نداشت و چيزى كه مؤاخذه ندارد درباره‌اش مغفرت معنى ندارد و آنچه مغفرت ميخواهد مؤاخذه دارد و جايز است عقاب بر آن.