ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٩٨ - تفسير

بيان آيه ١٠٨- ١٠٩

تفسير:

(تِلْكَ آياتُ اللَّهِ‌) (آنچه گفته شد حجت‌ها و نشانه‌ها و دلايل روشن الهى است)( نَتْلُوها عَلَيْكَ بِالْحَقِ‌) (كه اى محمد ٦ بحق بر تو و امت تو ميخوانيم) و براى تو ياد ميكنيم و آنها را بتو مى‌شناسانيم و قصه ميكنيم.

(بِالْحَقِ‌) (با حكمت و صواب)( وَ مَا اللَّهُ يُرِيدُ ظُلْماً لِلْعالَمِينَ‌) (خداوند بر جهانيان ستم نخواهد كرد) به اينكه عقابى را كه استحقاق ندارند متوجه ايشان كند و يا ثوابشان را از مقدار استحقاق كم سازد.

زيرا آن كس كه ستم ميكند يا از اينروست كه قبح و زشتى ظلم را نميداند يا بجهة نيازى است كه بستمگرى دارد به اينكه از اين راه از خود دفع ضرر كند يا نفعى را بخود جلب نمايد و خداوند از جهل و نياز و هر صفت نقصى پاك و منزه است و چگونه ممكنست بمردم ستم كند و حال آنكه خود همه آنها را آفريده و نعمتها بديشان ارزانى داشته و نعمتهايى بس بزرگتر و عاليتر از اين نعمتهاى دنيا يعنى آخرت را بديشان وعده نموده و مورد دسترسى ايشان قرار داده و خداوند جهت بى‌نيازى خود را از ظلم بيان ميفرمايد:

(وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ‌)- (ملك و ملك آفرينش همه از اوست)( وَ إِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ)- درباره بازگشت همه چيز بسوى حق چند معنى گفته شده:

١- همه چيز فانى ميشود و خداوند دو باره همه را براى پاداش زنده ميسازد و باز ميگرداند.

٢- خداوند در دنيا امورى را تمليك بندگان كرده و بآنها اختيار تصرف در آن امور را داده ولى در آخرت همه اينها زايل ميشود و بسوى خدا باز ميگردد و علت‌