ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٩٠

قلب بواو گرديده است.

اعراب:

بعضى گفته‌اند: كه قول خدا( مِنَ الْجِنَّةِ) بدل از قول او( مِنْ شَرِّ- الْوَسْواسِ‌) پس مثل آنكه گفته است اعوذ باللّه من شرّ الجنة و الناس، و بعضى گفته‌اند كه من بيانيه براى وسواس است و تقديرش من شرّ ذى الوسواس الخنّاس من الجنّة و الناس، يعنى صاحب وسوسه‌اى كه از جنّيان و آدميان است، پس الناس معطوف بوسواس چنانست كه آن در معناى ذى الوسواس است، و اگر خواستى حذف نشود مضاف پس تقديرش ميشود من شرّ الوسواس الواقع من الجنّة از شرّ وسواسى كه واقع ميشود از جنّى كه وسوسه ميكند در سينه‌هاى مردم پس فاعل يوسوس ضمير جنه است، و البته ذكر نمود براى اينكه جنه و جنّ يكيست و جايز است از آن كنايه آورده شود اگر چه متأخّر از آنهم باشد براى آنكه آن در نيّت تقديم است، پس جارى مجراى قول خدا، فاوجس فى نفسه خيفه موسى، پس احساس كرد در دل خودش ترسى موسى، و حذف عائد از صله بموصوف شده چنانچه در قول خدا:

(أَ هذَا الَّذِي بَعَثَ اللَّهُ رَسُولًا)، يعنى آيا اينست آنكه خدا او را به عنوان رسالت برانگيخت.

تفسير:

((قُلْ)) بگو اى محمد.

((أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ)) پناه ميبرم بخالق آدميان و مدبر و ايجاد كننده ايشان.

((مَلِكِ النَّاسِ)) يعنى آقاى ايشان و تواناى بر ايشان و در اينجا جايز