ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٧٩ - لغات

توضيح و وجه ارتباط اين سوره با سوره قبل:

خداوند سبحان در سوره تبّت مذمّت كرد دشمنان رسول را آن گاه توحيد را در سوره اخلاص ياد نمود، سپس استعاذه و پناه بردن بخدا را در اين دو سوره ياد كرد و فرمود:

[سوره الفلق (١١٣): آيات ١ تا ٥]

(بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌)

(قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ (١) مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ (٢) وَ مِنْ شَرِّ غاسِقٍ إِذا وَقَبَ (٣) وَ مِنْ شَرِّ النَّفَّاثاتِ فِي الْعُقَدِ (٤))

(وَ مِنْ شَرِّ حاسِدٍ إِذا حَسَدَ (٥))

ترجمه:

بنام خداوند بخشاينده مهربان (١) بگو (اى محمد) پناه ميبرم به پروردگار صبح (٢) از شرّ و زيان تمام مخلوق (٣) و از شرّ و زيان سياهى شب آن گاه كه تمام عالم را فرا بگيرد (٤) و از شرّ و زيان زنان جادوگر كه در گره‌ها ميدمند و افسون ميكنند (٥) و از شر و زيان حسود آن گاه كه حسد بورزد.

لغات:

الفلق: اصلش شكاف بسيار وسيع است از قول ايشان فلق رأسه بالسيف، شكافت سرش را بشمشير يفلقه ميشكافد فلقا شكافتنى، و گفته مى‌