ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٢١ - دليل

ترجمه:

بنام خداوند بخشاينده مهربان (١) آن گاه كه زمين بلرزاند و جنبانيده شود جنبيدنش (كه نزديك نفخه صور مقرّر است) (٢) و زمين بارهاى گران خود را بيرون آرد (٣) و انسان (از روى تعجّب) گويد زمين را چيست (كه پوشيده‌هاى خود را آشكار كند) (٤) آن روز زمين داستانهايش را بگويد (٥) براى اينكه پروردگارت بآن رخصت داده (٦) آن روز مردم پراكندگانند (گروه گروه از گورها بموقف حساب) بازگرداند تا بديشان كردارشان را بنمايانند (٧) پس هر كه بقدر وزن ذرّه‌اى عمل نيكو كند آن را (و پاداشش را) به بيند (٨) و هر كه باندازه وزن ذرّه‌اى بد كند آن را (و مكافات آن را) به بيند.

قرائت:

در بعضى از روايات از كسايى خيرا يره و شرّا يره بضم ياء در هر دو و آن روايت ابان است از عاصم نيز، و آن قرائت حضرت على بن ابى طالب ٧ است، و ديگران از قاريان يره بفتح ياء در هر دو موضع خوانده‌اند و ليكن ابا جعفر و روح و رويس بضم هاء ضمّه مختلفه بدون اشباع خوانده‌اند.

دليل:

ابو على گويد، كسى كه يره خوانده فعل منقول از رأيت زيدا ديدم زيد را قرار داده وقتى كه آن را بديده‌ات ادراك نمودى و ارئيته عمر او فعل مبنى شد براى مفعول است و كسى كه يره خوانده، پس تقديرش بر جزاؤه است يعنى ميبيند پاداش آن را و اثبات و او در يرهو بعد هاء آن دليل خوبى است چنانچه مى‌گويى اگر مو براى اينكه اين هاء را پيروى مى‌كند