ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٥٩ - دليل

[سوره الإخلاص (١١٢): آيات ١ تا ٤]

(بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌)

(قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ (١) اللَّهُ الصَّمَدُ (٢) لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ (٣) وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ (٤))

ترجمه:

بنام خداوند بخشاينده مهربان (١) بگو (اى محمد) خدا يكى است، يا اى رسول ما بگو اوست خداى يگانه (٢) او خداى بينياز است (٣) او كسى را نزاده (٤) و او زائيده كسى نيست (٥) و هيچكس همتاى او نخواهد بود.

قرائت:

ابو عمرو احد اللَّه الصمد بدون تنوين دال احد خوانده و از او نيز روايت شده كه ميگفت قل هو اللَّه احد آن گاه وقف ميكرد، و اگر وصل مينمود ميگفت احد اللَّه و گمان ميكرد كه عرب مثل اين را وصل نكرده و ديگران احد اللَّه با تنوين خوانده‌اند، و اسماعيل از نافع و حمزه و خلف و رويس كفوا با سكون فاء با همزه خوانده‌اند و حفص كفوا با فاء مضمومه و واو مفتوحه بدون همزه خوانده و ديگران كفوا با همزه و ضمه فاء قرائت كرده‌اند.

دليل:

ابو على گويد: كسى كه احدن اللَّه خوانده پس دليل آن روشن است كه تنوين از احد ساكن و لام معرفه از اسم (اللَّه) مساكن پس چون التقاء دو ساكن شده اوّلى از آن دو بكسره حركت داده شود چنانچه‌