ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٨٢ - قصه اصحاب الفيل

پاداشتند، پس شروع كردند آنها را سنگ باران كردند و وقتى يكى سنگ بر سر آنها ميانداخت ميگذشت و پرنده ديگرى ميآمد و هيچ سنگى از سنگهاى آنها بر شكمى نخورد مگر اينكه آن را پاره كرد، و به استخوانى اصابت نكرد مگر اينكه آن را سوراخ نموده و خاك نمود، و ابو يكسوم ابرهه كه سنگى بر بدنش خورده بود از جا جسته و پا بفرار گذاشت ولى در هر زمانى كه وارد ميشد قطعه‌اى از بدن او جدا و پاره شده و بر زمين مى‌افتاد تا موقعى كه به يمن رسيد چيزى از او باقى نمانده بود، پس چون بيمن رسيد سينه‌اش شكافته و شكمش پاره و هلاك شد و هيچ كس از اشعريها و خثعم را بلا و آسيبى نرسيد، و در اين باره حضرت عبد المطلب ٧ رجز خوانده و بر حبشه نفرين ميكرد و ميگفت:

پروردگار من براى دفع آنها جز تو اميد بكسى ندارم، پروردگار من بازدار از ايشان حمايت خود را.

البتّه دشمن خانه آنست كه با تو دشمنى كند قطعا ايشان غلبه نكنند قوا و نيروى تو را.

گويد: و اين سنگها به هيچ كس اصابت نكرد مگر اينكه او را هلاك نمود و به تمام افراد لشكر او هم اصابت نكرد بلكه عده از آنها بيرون رفته و پا بفرار گذاشتند و از همان راهى كه آمده بودند برگشتند و از نفيل دليل راهشان ميپرسيدند تا آنها را براه هدايت كند، و در اين معنى نفيل سرود: