ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٩٠ - تفسير

تو اى پروردگار بزرگ ما منزّه و مبرّا هستى و تو آن خدايى هستى كه فيل را در مغمس از پيش روى و رفتن بسوى مكه باز داشتى.

از بعد آنكه تصميم گرفتند بچيز بسيار بدى كه ويران كردن خانه باشد، فيل را محبوس داشتى در هيئت سر شكستگى و بيچارگى.

عبد اللَّه بن قيس رقبات در قصيده‌اى گويد:

پرندگان بر ايشان بسنگريزه‌هايى ظاهر شدند و ايشان را سنگباران نمودند[١]

[١]- مفسّرين در ترك بسم اللَّه بين دو سوره و الضحى و الم نشرح و سوره فيل و لايلاف اختلاف كرده‌اند، و الاظهر بحسب ادلّه اثبات آنست براى اينكه مصحف و قرآن ابىّ متواتر نيست، پس دليلى در حذف آن ميان دو سوره نيست با اينكه ابن نديم در مصحفش از فضل بن شاذان ترتيب سوره ها را ياد كرده و ميان سوره، فيل و لايلاف شش سوره( ١) تين( ٢) كوثر( ٣) قدر( ٤) كافرون( ٥) نصر( ٦) ابى لهب ذكر كرده است، و محقق بحرينى در حدائق گويد ترتيب قرآن بر مصحف كنونى از جمع كردن معصوم نيست، پس حجّتى در آن نيست، و در آن اشكال است، به اينكه بر فرض كه ما قبول كرديم كه جامع قرآن معصوم نبود، ولى معصومين : آن را تقرير كرده و قرائت آن را تجويز فرموده‌اند، بخلاف مصحف ابى كه نه معصوم جمع كرده و نه تجويز نموده است.