ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٨٤ - ترتيب و نظم

ترتيب و نظم:

جهت پيوست و اتصال قول خدا( (فَأَمَّا الْإِنْسانُ ...)) بما قبلش در آن دو قول است،[١] اينكه آن متّصل شود بقول خدا( (إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصادِ ...)) يعنى او در كمينگاه است براى اعمال آنها، بر او چيزى از مصالح ايشان مخفى نيست، پس اگر كسى را اكرام كرد از ايشان بنوعى و قسمى از نعمتهايى كه آن صحت و سلامتى و مال و فرزندان است به جهت امتحان و آزمايش پندارد كه اين واجب بوده است، و هر گاه روزى او را تنگ گرفت پندارد كه اين اهانت بر او بوده و حال آنكه خداوند سبحان تمام اين كارها را ميكند براى مصالح (٢) (٢) اينكه مقصود از اينكه او در كمينگاه است براى ايشان كه متعبّد سازد ايشان را بآنچه را كه آن اصلح است براى ايشان و آنها پندارند كه خداوند بندگانش را از اوّل اكرام و يا اهانت ميكند و حال آنكه چنين نيست بلكه اكرام و اهانت نتيجه استحقاق است و بندگان تحت استحقاق قرار نمى‌گيرند مگر بعد از تكليف و امّا قول خدا( (بَلْ لا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ))، پس وجه اتّصال و پيوست آن بما قبلش اينست كه خداوند رد كرد بر ايشان گمانشان را كه خدا از جهت اهانت و خوار ساختن روزى آنها را تنگ گرفته است، پس خداوند سبحان بيان نمود كه اهانت براى آنست كه ياد نمود نه براى آنچه گفتند[٢]

[١] ( ١، ٢) حاكم حسكانى در شواهد التنزيل از فرات بن ابراهيم كوفى باسنادش از حضرت جعفر بن محمد( ع) روايت نموده در باره اين آيه( يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ...) تا آخر سوره، فرمود در باره على( ع) نازل شده است.

[٢] ( ١، ٢) حاكم حسكانى در شواهد التنزيل از فرات بن ابراهيم كوفى باسنادش از حضرت جعفر بن محمد( ع) روايت نموده در باره اين آيه( يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ...) تا آخر سوره، فرمود در باره على( ع) نازل شده است.