ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٧٢ - ترتيب

ترتيب:

متّصل فرمود خدا قولش‌( (أَ لَيْسَ اللَّهُ بِأَحْكَمِ الْحاكِمِينَ)) را بما قبلش از ذكر دين و پاداش بر طريق آگاهانيدن بر برگردانيدن و اعاده دادن مردگان، پس البتّه حكيم هر گاه تكليف و امر و نهى نمود و ميان ظالم و مظلوم جمع كرد، پس ناچار است از مجازات و پاداش دادن و داورى كردن و حق مظلوم را از ظالم گرفتن، پس چون اين در دنيا نشده بايد كه روز بعث و انگيزش باشد، پس قطعا احكم الحاكمين جايز نيست بر او اخلال بآنچه ما ياد نموديم‌[١].

[١]- حاكم حسكانى در شواهد التنزيل در ص ٣٥١ در تفسير و تأويل سوره و التين، گويد: فرات ابن ابراهيم كوفى باسنادش از محمد بن فضيل ابن يسار حديث نموده كه گفتم سؤال كردم از موسى بن جعفر( ع) از قول خداى تعالى وَ التِّينِ فرمود، حسن( ع) سپس گفت وَ الزَّيْتُونِ حسين( ع) وَ طُورِ سِينِينَ گويد آن طور سيناء و آن امير المؤمنين( ع) است وَ هذَا الْبَلَدِ الْأَمِينِ فرمود، اين رسول خدا٦ است إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا- الصَّالِحاتِ فرمود، اين امير المؤمنين و تمام شيعيان ايشان است، و براى ايشان است پاداش دائمى بى‌منّت.

و نيز چند روايت ديگر باسناد مختلف بهمان مضمون آورده كه ما از ذكر آن خود دارى نموديم، و در تفسير برهان نيز ده( ١٠) حديث در تأويل و تفسير سوره مذكوره موجود است كه غالبا مضمون آنها با حديث فوق الذكر يكسانست و ما براى رعايت اختصار از نقل آنها خود دارى كرديم.( مترجم)