ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٥٧ - تفسير

مشروب و غير آنها از لذائذ است.

عكرمه گويد: مقصود از نعيم صحه و تندرستى و فراغت خاطر است و تأييد ميكند آن را روايتى كه ابن عبّاس از پيغمبر ٦ نموده كه فرمودند: دو نعمت است كه بسيارى از مردم از آن دو مغبون هستند:

١- صحت ٢- فراغت.

عبد اللَّه بن مسعود و مجاهد گويند: نعيم امنيّت و سلامتى است و اين معنى از حضرت باقر و حضرت صادق (ع) هم روايت شده است.

و بعضى گفته‌اند: از هر نعمت سؤال ميشود مگر آنچه را كه حديث تخصيص داده و آن قول آن حضرت است كه فرمود سه چيز است كه بنده از آن سؤال نميشود ١- پارچه‌اى كه عورت او را بپوشاند ٢- نانى كه سدّ جوع و گرسنگى او نمايد ٣- خانه‌اى كه او را از گرما و سرما حفظ نمايد.

روايت شده كه بعضى از اصحاب پيغمبر ٦ آن حضرت را با جماعتى از صحابه مهمان نمود، پس در نزد او خرما و آب خنكى يافتند، پس خوردند پس چون بيرون رفتند، فرمود اين از آن نعمتهايى است كه از آن سؤال نميشويد.

و عياشى باسناد خودش در حديث طولانى روايت كرده كه ابو حنيفه از حضرت ابى عبد اللَّه صادق ٧ از اين آيه پرسيد، پس امام باو فرمود، اى نعمان نعيم نزد تو چيست گفت، قوتى از طعام گندم و آب خنك پس آن حضرت فرمود: هر آينه اگر خدا تو را روز قيامت در برابر خود نگه دارد تا سؤال كند از هر خوراكى كه خورده‌اى و از هر آبى كه آشاميده‌اى هر آينه توقّف تو در پيش خدا بطول انجامد، گفت فدايت شوم، پس نعيم‌