ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١١٠ - دليل

ترجمه آيات:

بنام خداوند بخشاينده مهربان (١) سوگند بخورشيد و پرتوش (٢) سوگند بماه آن گه كه از پى آفتاب رود (٣) سوگند به روز آن گه كه پديد آرد مهر را (٤) سوگند به شب آن گه كه بپوشاند خورشيد را (٥) سوگند بآسمان و آنكه بنا كرده است آن را (٦) سوگند بزمين و آنكه بگسترده است آن را (٧) سوگند بنفس آدمى و آنكه عدالت بكار برده است در آفرينش وى (٨) پس الهام كرده است بدو ناپاكى آن را و پرهيزكاريش را (٩) قطعا رستگارست هر كه نفس خويش را پاكيزه كند (١٠) و حقّا بى‌بهره ماند و زيان كرد هر كه گم كرد نفس خود را (١١) تكذيب كردند. قبيله ثمود بسبب سركشى خود (صالح را) (١٢) آن دم كه برخاست بدبخت‌ترين قبيله (قدار بن سالف) (١٣) پس گفت بديشان فرستاده خدا واگذاريد شتر ماده خدا را و آشاميدنش را (١٤) پس تكذيبش كردند و پى كردند شتر را پس هلاكت را يكبارگى فرستاد بر ايشان پروردگارشان بسزاى گناهانشان، و يكسان كرد عذاب را بر همه (١٥) و نترسد خدا از سرانجام آن هلاكت.

قرائت:

اهل مدينه و ابن عامر با فاء قرائت كرده‌اند (فلا يخاف) و همين طور است در قرآنهاى اهل مدينه و شام، و از حضرت ابى عبد اللَّه صادق ٧ هم همين روايت شده ولى ديگران از قاريان با واو (و لا يخاف) خوانده و در قرآن‌هايشان با واو نوشته‌اند.

دليل:

ابو على گويد: و او ممكن است كه در محل حال باشد يعنى، فسوّاها