ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٥٩ - دليل

بر آن نميشود، پس حذف از فاصله نشده وقتى وقف بر آن نشود چنانچه از غير آن حذف نميشود، و حذف آن براى خاطر وقف است هر گاه وقف شود.

و كسى كه اكرمن و اهانن بدون ياء خوانده در وصل و وقف نكرده پس او مانند آنست كه در وصل و وقف يسر خوانده است براى اينكه ما قبل آن در فاصله كسره است.

و كسى كه آن دو كلمه را با ياء در وصل خوانده مانند آنست كه يسرى در وصل باثبات ياء و بحذف ياء در وقف خوانده است.

و روايت سيبويه از ابى عمرو كه او ربّى اكرمن و ربّى اهانن بر وقف قرائت كرده است.

و كسى كه إرم ذات العماد خوانده پس معنايش را جعلها رميما گرفته، آن را خاكستر قرار داد، رمت هى و استرمت و ارمها غيرها.

ابن جنّى گويد: و امّا قرائت (بعاد ارم) پس بنا بر اينست كه او اراده كرده اهل ارم اين شهر پس مضاف را حذف نموده و آن مقصود اوست مانند قول خداى تعالى‌( (بِزِينَةٍ الْكَواكِبِ)).

گويد: و قول خدا، فى عبدى لفظه آن لفظ واحد است ولى معنايش جمع است يعنى عبادى بندگان من و اين براى اينست كه او قرار داده (عبادى) را مانند واحد (عبدى) يعنى خلافى بين ايشان در بندگى او نيست چنانچه مخالف انسان نيست، پس مانند قول پيغمبر ٦ ميگردد كه ميفرمايد

(و هم يد على من سواهم)

و غير او گويد معنايش فادخلى جسم عبدى، اى روح پاك و اى نفس آرام داخل بدن بنده من شو.