مگر گفته شود : درصورت تبديل شدن حليله به مرد، اين مردجديد، تحت آيه : {قل للمؤمنين يغضّوا من أبصارهم} (٥٤) داخل مى‌شود و در صورت مندرج شدن تحت آيه فوق، مجالى براى جريان استصحاب نيست تا جواز نگاه كردن باقى باشد و در نتيجه به حكم قانون ملازمه، ازدواج را حرام بدانيم.

همچنين مجالى براى استصحاب حرمت مساحقه كه درحال زن بودن، براى او ثابت بوده، نيست تاحرمت ازدواج بعد از تغيير جنسيّت اثبات شود؛ زيرا مساحقه با ازدواج، تغاير دارند ودرنتيجه وحدتى كه بين قضيّه متيقّن و مشكوك لازم است، رعايت نشده است؛ علاوه بر آن كه اصل ياد شده درصورتى تمام است كه دليل اجتهادى بر جايز بودن ازدواج، دلالت نكند؛ درحالى كه چنين دليلى وجود دارد؛ يعنى آيه: { وأحلّ لكم ماوراء ذلكم} .

بله، احتياط راه نجات است.

فرع چهاردهم

هرگاه جنسيّت شوهر تغيير كند و تبديل به زن شود، علقه زوجيّت بين او وهمسرش از بين مى‌رود، زيرا بين دو هم جنس، زوجيّت و رابطه زناشويى قابل تصوّر نيست.

حال اگر بعد از تغيير جنس دادن به زن، دوباره تبديل به مرد شود، آيا بدون احتياج به عقد جديد، مى‌توان حكم به بازگشت علقه زوجيّت كرد يا احتياج به عقد جديد وجود دارد؟

مى توان گفت : از آن جا كه عرف اعاده معدوم را جايز مى‌داند، حكم مى‌كند كه اين مرد عين همان مرد پيشين است، گويا از بين نرفته است و جميع آثار آن براو مترتّب مى‌شود؛ از قبيل زوجيّت همسرش، ملكيّت اموالش، بقاى بدنش برنجاست درصورتى كه قبل از تغيير نجس بوده و خود را تطهير نكرده باشد و ...

چنان كه استاد محقق ما شيخ محمد على اراكى درمورد استحاله شدن آب به بخار و

(٥٣) تحرير الوسيله،ج٢،ص٥٦٥.
(٥٤) نور،آيه٣٠.