اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٧٠ - دکتر ضیاء موحّد
اساتید اصفهان به پایان رسانید. او در شعر و ادب دارای طبعی روان بود و در انجمن ادبی شیدا شرکت می کرد و سرانجام در شوّال ١٣٥١ق وفات یافته و در تخت فولاد مدفون شد.[١]
این شعر از اوست:
تو را دو زلف سیه تا به روی گلگون است مرا ز غصه دل آشفته و ز غم خون است
چنانکه میروی آخر دمی نگاهی کن ببین که حال دل از دست رفتگان چون است
طاهری نایینی
ملّا طاهری نایینی، از شعرای قرن یازدهم هجری. خوش طبع و لطیف خیال بود و چندی در اصفهان ساکن بود. گویند آلوده هوا و هوس بوده و بدین خاطر شاه عباس لب و دهان او را سوزانده است.
این شعر از اوست:
ای پری از من دیوانه رمیدن زود است رشته عهد به یکباره بریدن زود است
صید خال تو نشد دل، چه زنی چین به جبین مرغ چون رام نشد دام کشیدن زود است[٢]
طبعی قزوینی*
طبعی قزوینی، از شعراء و ادبای قرن یازدهم هجری. در اصفهان ساکن بود و در
[١] تذکره شعرای معاصر اصفهان، صص ٥٠٤ و ٥٠٥؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص٢٢٧.
[٢] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٤١٩.