تاریخ زندیه را آغاز کرده و آنرا «تاریخ گیتی گشا» نامید. او در شعر طبعی روان داشت و در انجمن ادبی صباحی شرکت می کرد و از شاعران طرفدار سبک بازگشت بود. او به تتبّع و نظیره سازی آثار نظامی گنجوی علاقه زیاد داشت لذا خمسه ای موسوم به «نامی نامه» (و شامل «دُرج گهر»، «خسرو و شیرین»، «لیلی و مجنون»، «یوسف و زلیخا» و «وامق و عذرا») را به تقلید از خمسه نظامی سرود.پس از درگیری های فراوان زندیه و قاجاریه خصوصا آقا محمّدخان قاجار با جعفرخان و لطفعلی خان زند و انقراض سلسله زندیه، «نامی» مورد بی اعتنایی قرار گرفته و به فقر و فاقه مبتلا شد و در خوردن افیون افراط کرد]، تا اینکه در سال ١٢٠٤ق وفات کرد.[١]

کتب زیر از تألیفات اوست:

[١. «خسرو و شیرین» که به شماره ٣٥٩٤ در کتابخانه مرحوم حاج محمّد نخجوانی در تبریز وجود داشت.[٢] ٢. «لیلی و مجنون» که نسخه های آن در کتابخانه های نخجوانی و آیت اللّه گلپایگانی، ملّی، مجلس سنای مرکزی دانشگاه تهران، ملک، دارالکتب قاهره و چند کتابخانه دیگر وجود دارد.[٣] ٣. «وامق و عذرا» که در کتابخانه های نخجوانی، ملّی تبریز و ملّی ایران نسخه هایی از آن موجود است. این منظومه در سال ١٣٨١ش به تصحیح رضا انزابی نژاد و غلامرضا طباطبایی مجد به چاپ رسیده است.[٤] ٤. «یوسف و زلیخا» ٥. «درج گوهر» که در کتابخانه نخجوانی موجود است. ٦. «ساقی نامه» که نسخه ای از آن را مرحوم گلچین معانی داشته است.[٥]٧. «دیوان اشعار»[٦]٨. «تاریخ

[١] تذکره آتشکده: نیمه دوم، صص ٦٥٤ و ٦٥٥؛ تذکره مجمع الصفحاء، ج٦، صص ١٠٨٢ و ١٠٨٣؛ تذکره سفینه المحمود، ج١، ص٣٣٩؛ انجمن های ادبی شیراز، ص٥٨؛ لغت نامه دهخدا: ذیل «نامی اصفهانی»، ص٢٦٣؛ الکرام البرره، ج٢، ص٦٢٩؛ تاریخ گیتی گشا: مقدمه؛ وامق و عذرا: مقدمه؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٧١٤؛ ماهنامه حافظ، شماره ٢٠، مورخ آبان ماه ١٣٨٤، ص٤٠؛ تذکره حدیقه الشعراء، ج٣، ص١٨١٤.

[٢] وامق و عذرا: مقدمه.

[٣] فهرست نسخه های خطی فارسی، ج٤، ص٣١٠٨.

[٤] وامق و عذرا: مقدمه.

[٥] فهرست نسخه های خطی فارسی، ج٤، ص٢٨٨٨.

[٦] الذریعه، ج٩، ص١١٦٥.