اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٢٣ - محمّد صالح بن پیرزاد
خواجه صفی الدّین اصفهانی
خواجه امام صفی الدّین اصفهانی، از علمای اهل سنّت در زمان سلجوقیان است. وی در مدرسه ای که مادر ارسلان بن طغرل در همدان بنا کرده بود، به تدریس می پرداخت.[١]
صفی قلی بیک
صفی قلی بیک، شاعر ادیب قرن یازدهم هجری. وی از اتراک بوده و در دربار شاه سلیمان صفوی صاحب جمع هیمه خانه بود و در آن منصب کاردانی و مهارت خود را به اثبات رساند. وی تا حدود ١٠٨٣ق (سال تألیف تذکره نصرآبادی) در قید حیات بوده و پس از این تاریخ در کهولت و کِبَر سن وفات یافته است.
از اوست:
نرفت از دل گردون غبار کینیه ما شکست در بغل سنگ آبگینه ما[٢]
صفی قلی بیک اصفهانی*
صفی قلی بیگ اصفهانی فرزند محمّد علی بیگ ناظر، از سخنوران قرن یازدهم هجری است. پدرش از رجال معتبر و کارگزاران نامدار آن روزگار بود که در این کتاب شرح حال او را خواهید خواند.
صفی قلی بیگ جوان قابل معقولی بود و در ظاهر و باطن کمال قبول و اهلیت را داشت. در زمان شاه عباس ثانی به وزارت دارالعباده یزد منصوب شد.[٣] و سرانجام در ماه محرم ١٠٨٥ق وفات یافته و در تکیه بابا رکن الدّین اصفهان مدفون شد.
نگارنده (غلامرضا نصرالهی) در آبان ١٣٨١ هنگامی که سنگ لوح مزار او در هنگام بازسازی تکیه بابا رکن الدّین توسط مجموعه فرهنگی تخت فولاد (وابسته به شهرداری
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٥٨٩.
[٢] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٦٤.
[٣] تذکره نصرآبادی، ج١، صص ١٠١ و ١٠٢؛ تذکره غنی، ص٨٠؛ تذکره منتخب اللطایف، ص٣٩٧.