اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٠٥ - میر محمّد صادق موسوی خواجوئی
در تکیه ای جنب مسجد لنبان ساکن بود. سپس شاه عباس ثانی در کنار نهر طاق نما برای او تکیه مصفّایی ساخت و کمی بعد [در سال ١٠٧٣ق] وفات یافته و همانجا مدفون شد. [محل تکیه درویش صالح فعلاً به آرامگاه صائب شهرت دارد و از قبر درویش صالح در آنجا اثری نیست.]
از اوست:
مطرب جان می نوازد سازها می رسد در گوش جان آوازها
بس که ناز نازنینان می کشم می کنم بر ناز نازنینان نازها[١]
میرزا صالح منشی*
میرزا صالح منشی، شاعر و ادیب و منشی قرن یازدهم هجری. او برادرزاده اسکندربیک منشی (ترکمان) مؤلّف کتاب «تاریخ عالم آرای عباسی» است. در جوانی به مناصب اداری به مجالست و معاشرت با شعراء می پرداخت و آنان را با کمک های خود می نواخت. امّا در اواخر عمر به خاطر سخت گیری مأموران دولتی به فقر و بیچارگی مبتلا شده و مبلغ اندکی مستمرّی جهت او معیّن شد و او در اثر غصّه از این وضع در شهر اصفهان وفات یافت.
غزل و قصیده و مادّه تاریخ را نیکو می گفته و در نظم و نثر مهارت داشته و مجموعه ای از نظم و نثر معاصرانش را فراهم کرده بود.
این رباعی از اوست:
ای مصرع انتخاب دیوان وفا چون شعر بدیهه از در لطف درآ
در آینه باطن خود کن نظری گر چشم به راه تو نباشیم میا[٢]
[١] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٣٠١؛ قصص الخاقانی، ج٢، ص١٩٤؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٦٠٠؛ الذریعه، ج٩، ص٣٢٣.
[٢] تذکره نصرآبادی، ج١، صص ١١٠ و ١١١؛ الروضه النّضره، ص٢٩٠؛ تذکره روز روشن، ص٤٦٣.