اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٤١٣ - محمّد شفیع مازندرانی
شهدی بختیاری، از سخنوران قرن سیزدهم هجری است. در اصفهان علم و ادب آموخته و به تهران رفت و به مدح ناصرالدّین شاه پرداخت و شمس الشعراء میرزا محمّد علی سروش را هجو کرد. سال فوت او معلوم نیست.[١]
او در پنج شنبه از ماه رمضان سال ١٢٦١ق نسخه ای از «دیوان فرخی سیستانی» را به خط نستعلیق کتابت کرده است. میرزا محمّد حسین عنقا در سال ١٢٩١ق این نسخه را در اختیار داشته است. این کتاب به شماره ٥٤٩٣ در کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران موجود است.[٢]
شهریار اُسواری اصفهانی
ابوبکر شهریار بن محمّد بن احمد بن محمّد بن شهریار اسواری اصفهانی [از محدّثین عامّه اصفهان در قرن پنجم هجری] به مکّه و بصره سفر کرده و از «ابی یعقوب یوسف بن یعقوب نُجِیری» و «ابی قلابه محمّد بن احمد بن حمدان» امامِ جامعِ بصره در شهر بصره و از «ابا علی حسن بن داود بن سلیمان بن خلف مصری» در مکّه حدیث شنیده است.
«عبدالعزیز» و «عبدالواحد» فرزندان «عبداللّه بن احمد قاذویه»، «عبدالرّحمان بن محمّد بن اسحاق» و «محمّد بن علی جوزدانی» از او حدیث شنیده اند.[٣]
شهریار نوذر اصفهانی*
شهریار یاربخت اصفهانی متخلّص به «نوذر» از شعرا و نویسندگان معاصر است. در سال ١٣١٦ش متولّد و در طهران ساکن بود. او در بهمن ١٣٦٩ش درگذشت. از آثار او: ١. «داستان لیلی و مجنون» [٢. «نغمه های نوذر» ٣. «سرگذشت حاج علی بابا»
[١] حدیقه الشعراء، ج٢، ص٩١٢.
[٢] فهرست مرکزی دانشگاه تهران، ج١٦، ص٢١.
[٣] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص٣٤٦، معجم البلدان، ج١، ص١٩٠.